Ağac kölgəsində
Qarı ağac kölgəsindəXalça salıb yatmışdı.Qarının ağ saçlarıAğ yastığa batmışdı...Qarının üzündəki cizgilərdərin-dərin...Nə böyükdür mənasıYorğun qapaqları örtülmüşçuxurdakı gözlərin?!Qarının bu dünyadaAcı keçdi günü, ruzigarı.Ellərə bahar gələndəKöçüb getmişdi onunGözəl gənclik baharı...Qarı nə boran bildi, nə qar,Alışdı qəlbində arzular,Bir əli beşik yırğaladı,Biri corab toxudu.Qüssələndi könlü onun,Hərdən nəğmə oxudu...Lakin bir gün həyatındaO, boş-bekar dayanmadı,Hərdən yerə alışmadı,Əbəs yerə o yanmadı.Puçur-puçur töküləndəAlnındakı inci təri,Bir fərəhlə gülümsədiOnun qara, saf gözləri.Bu dünyada veyil-veyilDolanmadı,Aralıqda söz gəzdiribÇirkli sutək bulanmadı.Sədaqətlə ömür sürdü.Ömründə çox işlər gördü.Baxıram qarının üzündəkiCizgilərə diqqətlə,Baxıram hörmətlə, məhəbbətlə...Bu cizgilər zamanın əliləNəqş etmiş onun üzünəBöyük bir dastan.Bu cizgilər verir nişanÇirkaba düşməyən,Kol-kosa ilişməyən,İnsan ləyaqətilə ömrünü başa vuranYüksək, böyük bir həyatdan.Yalnız ömrünübelə sədaqətlə,Fədakarlıq və zəhmətləKeçirən bir insan,Dodağında belə xoşbəxt təbəssümləYata bilər şirin-şirin,Axır mənzilinə yetişəndəson illərin.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/nigar-refibeyli-agac-kolgesinde
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri
Bahar oldu, qurı çaylar daşalı,Sökuldu könlümün bəndi, neylim.
OxuyurNə şirin məclisdi, nə xoş gecədi,Ozanlar səs-səsə verib oxuyur.
Əqvalı-hikmətdən müqtəbis bir mənzumKönül, ol talibi-hikmət, - o hikmət kim, həqiqətdir,Həqiqi hikmət ancaq hüsni-siyrətdən ibarətdir.
TəəssüfBu görüş nə acı qismətmiş bizə,Elə bil bir kədər gölünə düşdük.