آیا تو کجا و ما کجاییمتو زانِ که‌ای و ما تراییم

ماییم و نوای بی‌نواییبسم‌الله اگر حریف مایی

افلاس‌خرانِ جان‌فروشیمخز پاره‌کن و پلاس پوشیم

از بندگی زمانه آزادغم شاد به ما و ما به غم شاد

تشنه جگر و غریق آبیمشب‌کور و ندیم آفتابیم

گمراه و سخن ز رهنماییدر ده نه و لاف کدخدایی

ده رانده و دهخدای نامیمچون ماه به نیمهٔ تمامیم

بی‌مهره و دیده‌، حُقه بازیمبی‌پا و رکیب رخش تازیم

جز در غم تو قدم نداریمغم‌دار توییم و غم نداریم

در عالم اگرچه سست خیزیمدر کوچ‌گَهِ رحیل تیزیم

گویی که بمیر در غمم زارهستم ز غم تو اندرین کار

آخر بزنم به وقت حالیبر طبل رحیل خود دوالی

گرگ از دمه گر هراس داردبا خود نمد و پلاس دارد

شب‌خوش مکنم که نیست دلکشبی‌تو شب ما و آنگهی خوش

نا آمده رفتن این چه ساز است؟ناکِشته درودن این چه راز است؟

با جان منت قدم نسازدیعنی که دو جان بهم نسازد

تا جان نرود ز خانه بیروننایی تو از این بهانه بیرون

جانی به هزار بار نامهمعزول کنش ز کار‌نامه

جانی به از این بیار در دهپایی به از این به کار در نه

هر جان که نه از لب تو آیدآید به لب و مرا نشاید

وان جان که لب تواَش خزانه‌ستگنجینهٔ عمر جاودانه‌ست

بسیار کسان ترا غلام‌انداما نه چو من مطیع نام‌اند

تا هست ز هستی تو یادمآسوده و تن‌درست و شادم

وانگه که ز دل نیارمت یادباشم به دلی که دشمنت باد

زین پس تو و من، من و تو زین پسیک دل به میان ما دو تن بس

وان دل دل تو چنین صواب استیعنی دل من دلی خراب است

صبحی تو و با تو زیست نتوانالا به یکی دل و دو صد جان

در خود کشمت که رشته یکتاستتا این دو عدد شود یکی راست

چون سکهٔ ما یگانه گرددنقش دویی از میانه گردد

بادام که سکه نغز داردیک تن بود و دو مغز دارد

من با توام آنچه مانده بر جایکفشی است برون فتاده از پای

آنچ آن من است با تو نور استدورم من از آنچه از تو دور است

تن کیست که اندرین مقامشبر سکهٔ تو زنند نامش

سر نزلِ غم تو را نشایدزیرِ عَلمِ تو را نشاید

جانی‌ست جریده در میان چستوان نیز نه با من است با تست

تو سگدل و پاسبانْت سگ‌رویمن خاک ره سگان آن کوی

سگبانی تو همی‌گزینمدر جنب سگان از آن نشینم

یعنی ددگان مرا به دنبالهستند سگان تیز چنگال

تو با زر و با درم همه سالخالت درم و زر است خلخال

تا خال درم‌وش تو دیدمخلخال ترا درم خریدم

ابر از پی نوبهار بگریستمجنون ز پی تو زار بگریست

چرخ از رخ مه جمال گیردمجنون به رخ تو فال گیرد

هندوی سیاه پاسبان استمجنون به بر تو همچنان است

بلبل ز هوای گل به گَرد استمجنون ز فراق تو به درد است

خلق از پی لعل می‌کند کانمجنون ز پی تو می‌کند جان

یارب چه خوش اتّفاق باشد!گر با منت اشتیاق باشد

مهتاب‌شبی چو روز روشنتنها من و تو میان گلشن

من با تو نشسته گوش در گوشبا من تو کشیده نوش در نوش

در بر کشمت چو رود در چنگپنهان کنمت چو لعل در سنگ

گردم ز خمار نرگست مستمستانه کشم به سنبلت دست

بر هم شکنم شکنج گیسوتتا گوش کشم کمان ابروت

با نارِ برت نشست گیرمسیب زنخت به دست گیرم

گه نار ترا چو سیب سایمگه سیب تو را چو نار خایم

گه زلف برافکنم به دوشتگه حلقه برون کنم ز گوشت

گاه از قصبت صحیفه شویمگه با رطبت بدیهه گویم

گه گِرد گُلت بنفشه کارمگاهی ز بنفشه گل برآرم

گه در بر خود کنم نشستتگه نامهٔ غم دهم به دستت

یار اکنون شو، که عمر یار استکار است به وقت و وقت کار است

چشمه منما چو آفتابممفریب ز دور چون سرابم

از تشنگی جمالت ای جانجو جو شده‌ام چو خالت ای جان

یک جو ندهی دلم در این کارخوناب دلم دهی به خروار

غم خوردنِ بی‌تو می‌توانممی خوردن با تو نیز دانم

در بزم تو می‌ خجسته فال استیعنی به بهشت، می حلال است

این گفت و گرفت راه صحراخون در دل و در دماغ صفرا

وان سرو رونده زان چمن‌گاهشد روی‌گرفته سوی خرگاه

So saying, seated in that palmy grove,To Lailí thus he breathed his lay of love.

'O whither art thou gone?And where am I? — alone!

Forsaken, lost — and what remains?Life only creeping through my veins;

And yet that life is not my own,But thine; — I only breathe to moan:

A thing of memory, to deploreThe past, since hope can smile no more.

Familiar to the pangs which scorn relief,Grief smiles upon me, and I smile on grief.

Grief makes thee dearer still; for grief and theeSeem of each other born. Grief paints to me

Thy matchless beauty:— without grief, no thoughtOf thy perfections to my mind is brought.

O Heaven! that ever we were doomed to part! —We are but one — two bodies, and one heart.

As summer clouds with rain the meadows greet,Majnún dissolves in sorrow at thy feet;

Whilst thy soft cheeks lend beauty to the sky,Majnún, alas! is taught by them to die.

The bulbul o'er thy roses joyous stoops;Majnún, from thee disjoined, divided, droops;

And whilst the world devotes itself to strife,Majnún would sacrifice to thee his life.

O that kind fortune would our joys approve,And yield the blessings of successfnl love!

The gorgeous moon, with her pellucid light,Converting into dazzling day the night;

And we together seated, ear to ear,The sparkling wine, our beverage, ever near;

I playing with those ringlets, which descendIn magic curls, and o'er thy shoulders bend;

Thou, with those dark and love-enkindling eyes,In which the living spell of witchery lies,

Gazing in fondness on me. That sweet lip!I see it the rich wine enamoured sip:

I see us both — what happiness! and noneTo drive the sovereign pleasure from his throne;

Nor shame, nor fear, to crush affection's flower,Happy, unseen, in that sequestered bower.

— But bring me wine! this bright illusion stay!Wine! wine! keep sad realities away!

Wine, Saki, wine! the house without a lightIs but a prison, odious to the sight;

For broken hearts, immured in gloom like mine,Are dungeon-dark, unblessed with light or wine;

O God! preserve me from this endless night!Give me one day of joy — one moment of delight!'

Then strangely moved, he wildly closed his lay,Sprung on his feet, and sudden burst away;

And Lailí, who had heard him, deeply mourned,And, sad, to her secluded home returned.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri