Dur, ey qafil yatan könlüm, oyan bu xabi-qəflətdən,Sənə yoxdur səmər hərgiz bu bica istirahətdən!Tamamən xalq olub bidar avazi-müəzzindən,Dur, ey aludeyi-qəflət, göz aç bir dəm kəsalətdən.Ülüləbsar olan sübh olmamış bidar olur bişək,Deyil insani-kamil durmayan xabi-cəhalətdən.Gözün var isə hürriyyət ziyasından götür hissə,Yaşa insanca, insanlartək azad ol əsarətdən!Təlaş əyyamı, hürriyyət zamanı, iş məqamıdır,Mənə söylə görüm kim müstərih olmuş səfalətdən?Nə yatdın, ey müsafir? Sübh açıldı, karvan köçdü,Özün tək, pürxətər mənzil, səmər yoxdur bu rahətdən.Demə mən şir idim, həm mən şücaətdə arslan idim,Tökərlər başına elm ilə bu xaki məzəllətdən.Qarışqa elmidən dərk etsə baxmaz zuri-bazuya,Bir alim kimsə xof etməz bir aləm zoru qüvvətdən.Gər olsa əksəriyyətlə cəmaət hakimə məhkum,Bir hikmət alimi xof etməz ali bir hökumətdən...Gəl, qardaş, ataq qəfləti bilmərrə kənarə,Bir az da bu qəflət qala olmaz dəxi çarə...Hər bir işimiz getdi, qalıb qəlbdə həsrət,Avara qoyan bizləri qəflətdi, bu qəflət!

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Hikmət və nəsihət