تا سپهر کبود سیارست
Qəzəl nədir?
Qəzəl: eyni qafiyəli beytlərdən (iki misralıq bəndlərdən) qurulan lirik şeir. Son beyt məqtədir: şair orada öz təxəllüsünü çəkir.
تا سپهر کبود سیارستسینه آیینه دار زنگارست
گوشه امن، سینه هدف استپله عافیت سر دارست
سبزه در دست و پای افتاده استخار، بالانشین دیوارست
خر عیسی به گل فرو رفته استدور دجال برق رفتارست
خاکساری حصار عافیت استکوتهی پشتبان دیوارست
اعتبار از میان چو برخیزدبیضه مور، مهره مارست
از تف آه آسمان سیرمکهکشان همچو نبض بیمارست
دهن صبح پر ز خون شفقچون نگردد، که راست گفتارست
دام گردون به خاک پوسیده استیک رم آهوانه در کارست
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. تو ملایم نگشته ای صائبورنه سیر سپهر هموارست
Fələyin çərxi hələ dövrə vurar,Başımız üstə onun aynası var.
Hədəfə layiq o sakit sinədir,Ən uca zirvə isə zirveyi-dar.
Göy otun bəxtinə bax, tapdalanır,Tikan isə divarın üstə durar.
Səhərin ağzı qızıl qanla dolu,Belədir, hər kəs əgər düz danışar.
Etibarsız tanınan insan daEl gözündə qarışqa boyda olar.
İlk daşı əyri qoyublarsa əgər,Yer ilə yeksan olar onda divar.
Tələni torpaq ilə örtərlər,Ceyranı ovçular etdikdə şikar.
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Sən mülayim deyilsən, ey Saib,Yoxsa dünya elə həmvar dolanar.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/saib-qezel-2206
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Fələk və tale
Əbəvi məqamı zidə şanə,Həmişə vəslinə olmuşam talib.
Həmişə şam kimi sərfi-piçü tab oldumHəmişə şam kimi sərfi-piçü tab oldum,Zəmanə hər kimi yandırdı — mən kəbab oldum.
DövranEli-elə saldı yadlar,Matəm oldu elə dövran.
Pişvaqiədən: Çərx hirətdədir aya nə təmayüldə imişÇərx hirətdədir aya nə təmayüldə imiş,Meyli-xurşidi-fələk hansı şəmaildə imiş