حاشا که خلق کار برای خدا کنندتعظیم مصحف از پی مهر طلا کنند

این جامه حریر که مخصوص کعبه استپوشند اگر به دیر به او اقتدا کنند

شکر به کام زاغ فشانند بی دریغدر استخوان مضایقه هابا هما کنند

چون اژدها کلید در گنج گوهرندوز بهر نیم حبه جدل با گدا کنند

گردند گرد دفتر اعمال خویشتنهر طاعتی که نیست ریایی قضاکنند

هر جا که بگذرد سخن از سوزن مسیحخود را به زور جاذبه آهن ربا کنند

مصحف به زیر پای گذارند از غروردستار عقل از سر جبریل وا کنند

دنبال زردرویی حرص اوفتاده اندچون برگ کاه پیروی کهربا کنند

بر هر طرف که روی نهند این سیه دلاندر آبروی ریخته خود شنا کنند

شرم وحیا چو لازمه چشم روشن استاین کورباطنان ز چه شرم وحیا کنند

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب بگیر گوشه عزلت که اهل دلاین درد را به گوشه نشینی دوا کنند

Haçan bu xalq əvəzsiz bir iş görüb, xudaya?Təzim edib əvvəlcə xudaya yox, təlaya.

Paltar tikib geyər də Kəbədəki hərirdən,Hörmət edir ürəkdən bu parçaya o guya.

Qarğalara həvəslə şəkər verən adamlar,Qənaətlə verərlər sümükləri hümaya.

Xəzinənin üstündə ilan kimi yatanlarYarım həbbə verəndə, əli əsir, gədaya.

Hər yerdə söz açılsa Məsiha iynəsindən,Görərsən, iynədən tez cumar ahənrübaya,

Qəlbi qara olanın abrı, həyası olmaz,Tökər üzün suyunu, düşər özü bəlaya.

Şərəfini qoruyan işıqlı göz təkindir,Bəsirətsiz insanda nə abır var, nə həya.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Saib, çəkil bir küncə, ol qəlbinlə həmsöhbət,Guşənişinlik ilə, bəlkə, düzəldi dünya.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri