عندلیب ما ندارد تاب استغنای گلمی شود دست و دل ما سرد از سرمای گل

ما به روی گرم چون پروانه عادت کرده ایمچشم چون شبنم نمی دوزیم برسیمای گل

آفتابش برلب بام است و شادی می کندگریه شبنم بود بر خنده بیجای گل

رنگی از هستی ندارد نقطه مرهوم منشوخ چشمی می کنم چون شبنم از بالای گل

پند ناصح می کند تاثیر اگرباد بهاراز دماغ بلبلان بیرون برد سودای گل

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. روزگاری آبروی ناله را بردی بس استشرم دار ای عندلیب از طبع بی پروای گل

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar