خنده کردی درگلستان تازه شد ایمان گلآتش بیطاقتی بالا گرفت از جان گل

رخنه ای تا هست فیض آفتاب حسن هستبلبل ما در قفس مست است از احسان گل

بلبلان را در میان آب و آتش غوطه دادگریه رسوای شبنم خنده پنهان گل

حسن می باید که باشد عشق گو هرگز مباشصد قفس بال و پر بلبل بلا گردان گل

ای نسیم مرگ با باد خزان همراه باشعندلیب ما ندارد طاقت هجران گل

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. یاد ایامی که می بست از محبت باغبانگوشه دامان ما بر گوشه دامان گل

Sən elə güldün, gülüstanda gəlib həycana gül,Sanki od qalxıb başından, az qalıb ki, yana gül.

Göy açılmazsa, günəş də çöhrəsin etməz əyan,Gör qəfəsdə nə edibdir bülbüli-nalana gül.

Qoymuş odla su arasında yazıq bülbülləri,Şəbnəmin göz yaşları, xəndan olan məstana gül.

Ey ölüm tufanı, sən badi-xəzanla birgə gəl,Bülbülün yox taqəti, dözsün daha hicrana, gül.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Saib, o əyyam olaydı kaş ki, bağban bağladıMənlə qönçə damənin, çəkdi məni pünhana gül.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar