قدم ز خویش برون نه فلک سواری کنبکش به جیب سر خود کلاهداری کن

به هر چه می کشدت دل درین سرای سپنجبه تیغ قطع تعلق نگاهداری کن

نهاده اند ترا لوح خاک ازان به کنارکه گوشه ای بنشین مشق خاکساری کن

گرت هواست که در وصل آفتاب رسیبه وقت صبح چو گردون ستاره باری کن

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. به کوه، موجه دریا چه می کند صائب؟علاج خصم سبکسر به بردباری کن

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Fələk və tale