Nuşirəvan əsrində bir nəfər zalım bir zəifə bir qapaz vurmuşdu.
Nuşirəvan qapaz vuran şəxsin qətlinə hökm elədi. Həlak elədilər.
Xəvaslardan birisi dedi ki, təəccüb elədim padşahın ədalətindən ki, bu
az olan təqsirdən ötrü bir adamı həlak elədi.
Nuşirəvan buyurdu ki, qələt elədin. Mən adamı öldürməmişəm,
bəlkə bir it və qurdu öldürdüm, ilanı, əqrəbi həlak elədim.

Hekayət

İskəndəri-Rumi öz sirlərindən bir sirr bir şəxsə demişdi. Tapşır-
mışdı ki, heç bir kəsə deməsin. Qəzadan ittifaq, ol sirrin faş olmağı
İskəndərə məlum oldu. Həkim Bəlinasdan sual etdi ki, əgər bir kim-
sənə padşahın sirrini faş eləyə – onun cəzası nədir?
Həkim dedi ki, ey padşah, əgər sahibi-sirr istəsə ki, sirri faş olmasın,
gərək ol sirri heç bir kəsə deməsin. Bir sirri ki, öz sahibi saxlaya bilmə-
yib, bir sair şəxsə deyibdir və ondan haman sirr çıxıbdır, məzurdur.
İskəndərə həkimin hikmətamiz olan göftarı pəsəndidə gəldi.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Ölüm