Vəslində idim möhnəti-hicranı bilirdim,Cənnətdə ikən atəşi-niyranı bilirdim.

Qafil o səri-zülfüvə dil vermədim, ey gül,Əlbəttə ki, bu hali-pərişanı bilirdim.

Hərçənd ki, bimar gözün xəstəsi oldum,Mən olmayacaq dərdimə dərmanı bilirdim.

Vəslində əgərçi neçə gün şad idim, ey məh,Mən kineyi-bu gərdişi-dövranı bilirdim.

Ol gün ki, qədəm şövq ilə bu gülşənə qoydum,Mən sərzənişi-xari-müğilanı bilirdim.

Müşgüldü dəxi aqibəti-kar ola məhmud,Ağazdə bu möhnəti-payanı bilirdim.

Ol gün ki, dilə düşdü sənin şövqi-dəhanın,Mən onda olan nükteyi-pinhanı bilirdim.

Zülfün anıban sureyi-”Vəlleyl” oxuyurdum,Mən hər gecə bu məniyi-quranı bilirdim.

Yadə salıban ruyüvi “Vəşşəms” oxurdum,Keyfiyyəti-xurşidi-dirəxşanı bilirdim.

Mən bilməz idim sureyi-ixlasdan özgə,Tövhidi-xudavənddə mənanı bilirdim.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Seyyid, bu qəzəl mətləin etdikdə sən inşa,Zimnində olan rəmzi, müəmmanı bilirdim.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Hicran