Günəşlə üz-üzə durmuş səadətim sənsən,Ətirli gül-çiçəyim, xoş təbiətim sənsən.

Bütün gözəlləri səf-səf düzülsə dünyanın,Könül deyər ki, yeganə məhəbbətim sənsən.

Səninlə keçdi gözəl günlərim, dəqiqələrim,Dilimdə nəğməyə dönmüş həqiqətim sənsən.

Dalınca Təbrizə gəldim, vəfalıyam, dostum,Özün də yaxşı bilirsən ki, şöhrətim sənsən.

Təbriz, 1942

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Vətən