Zeynəbə
O axşam verdiyin konsertə söz yox,Bilirsən hamının dilini, Zeynəb!Uzaq ellərə də tanıtdırırsan,Doğma Vətənini, elini, Zeynəb!
Günəşə qədərdir eşqin, vüqarın,Şeirdir, nəğmədir sərvətin, varın.Sönməz öd nəfəsin – yad mahnılarınHavaya sovurur külünü, Zeynəb!
Coşduqca cəh-cəhin dalğalar kimi,Gülür dodaqların ilk bahar kimi,Xalqınla keçirdin sənətkar kimi –Gününü, ayını, ilini, Zeynəb!
İllərdir tanışam sənin səsinlə,Sevinc paylayırsan ürək sözünlə,Vəcdə gətirirsən xoş nəfəsinlə,Könül rübabımın telini, Zeynəb!
Sən ey hər millətin əziz qonağı,Solmaz ilhamımın mahnılar bağı,Böyük məhəbbətlə qardaşsayağı,Sıxıram göyərçin əlini, Zeynəb!
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/suleyman-rustem-zeynebe
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Mən bilirəm, bilməyən də qoy bilsin,Ayrılığın yaman qara üzü var.
Dədələr, babalar ocağındayamKönlümdə bir dərya nəcib arzular,Yenə dərdli Araz qırağındayam.
Dolaşır dillərdəÇox da o sahildə yad əllərilə,Adı kitablardan pozulan mənəm.
Yenə Araz qırağındaÖmür keçdi, hicran quşu can evimdən köçmədi,Arazından iki qardaş yan-yana su içmədi.