Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Ranqunda ilk dəfə gördüm onu,zooparkda.
DərdimNə yaman dərddir bənim ki,Söyləm əyə dilim yoxdur.
Qəsidə 28نفس گفتهست بسی ژاژ و بسی مبهمبه کز این پس کندش نطق خرد ابکم
İlk xatirələrGözələ göz dəyər,Qəlbə söz dəyər.
Məsnəvi 7یکی خِرس بودست در جنگلیدَرَنده هَیُونی قوی هِیکلی
Gəl, qucaqlaşaq!Qələbə qartalı bir qanad açdı,Səadət dünyaya min şölə saçdı.
Qəzəl 61یاد آن که جز به روی منش دیده وا نبودوان سست عهد جز سری از ما سوا نبود
Ta mənim könlümdə, cana, həsrəti-cananədiTa mənim könlümdə, cana, həsrəti-cananədir,Həq bilür kim, ağlamaqdan gözlərim peymanədir.
İyirmi beş ilÖmür yoldaşıma*Elə bil dünəndir Sabir bağında
ŞöhrətŞöhrət bir sürüşkən, möhtəşəm qaya,Ləl, gövhər parlayır başında onun.
Milyonçunun yoxsul qızıMilyonçu Hacı Zeynalabdin*Tağıyevin qızı Sara xanıma ithaf*
İkinci hissə, səkkizinci fəsilVahid evə gələ bilmədi, deyəsən onun əsil işi indi, layihəsi qəbul olandan və hökumət adamları onu təbrik edəndən sonra başlanırdı. Becərdiyi bağın tamaşasından həzz alan bağban kimi, şəhərin ən uca yerinə – Dağüstü parka getdi. Qaralmaqda olan axşam üfüqlərini, göylərə səpilən, get-gedə qızaran ulduzları, bir nəhəng kimi yatıb dincələn Xəzəri seyr etdi. "Yeni Bakı"nın quruluşu, həyatı, insanları qədər də təbiəti təzələnməlidir. Şəhərə yaşıl don geydirməli. Çoxqatlı binalar, universitet, kitabxana, muzeylər, saraylar, klublar, rəsədxana... Uca çinar, qələmə, qarağac, şam, həmişəcavan ağacları içində görünməz olmalıdır. Eyvanlardan üzüm salxımları sallanmalı; bağçalarda güllər dəstələnməlidir. Dənizdən gəmi ilə gələnlər dünyanın ən gözəl bir şəhərinə yanaşdıqlarını güman etməlidirlər. Bu mənim şəhərim! Məni böyüdən, mənim böyütdüyüm yerlər yenə də dilə gəlin, qoyun aləm bilsin!Öz işinin ağası olan adamların sərbəst qələmi ilə Şərqin qapısında, yeni tarixində böyük bir kitab yazılmışdır. Murmanskdan Bəsrə körfəzinə, Lamanşdan Vladivostoka qədər uzanan yollarda gəzənlər - yer, su, hava səyyahları - ruslar, azərbaycanlılar, özbəklər, kazaklar, türkmənlər, fransızlar, italyanlar, yaponlar, çinlilər, hindlilər... qaralar, ağlar, oxumuşlar, avamlar, hərə öz dilində, hərə öz əqidəsində bu kitabı oxuyacaqlar. Bu kitabın dağlardan sahillərə qədər açılan parlaq vərəqləri kimi, məzmunu, mənası açıq və aydındır. Rahatlıq bilməyən buruqlarda, göylərə baş vuran zavodlarda, çoxqatlı mənzillərdə, məktəblərdə, müalicə evlərində, süzüb gedən maşınlarda, trolleybuslarda körpələr də, uşaqlar da, gənclər də, qocalar da, məşhurlar da, sayalar da, əmr verən komandanlar da, eşidən döyüşçülər də, milislər də, xörək bişirən qadınlar da xoş səslə deyəcəklər.
Adam da adamı bu qədər istəyər...Deyirlər sevginin öz dövrü, yaşı var,Peşiman oluram baxanda güzgüyə...
Qəzəl 1080Narahat beynimdir axır başımı salmış şərə,Kim bu meydən içdi, gördüm, döndü o, dərbədərə.
Rübai 335Sən Allah, canımı almaq istəsən,Elə et, azca da inciməyim mən.
Qəzəl 42Bu qədər məndə həvəs kim, qədi-rənadən olub,Feyzi-məxsusdur ol, aləmi-baladən olub.
Cami-Cəm, fəsil 39Mey içib ağlını gəl vermə yelə,Özünü özgəyə tapşırma belə.
Dünyâda er varlığı dildâr imişDünyâda er varlığı dildâr imişAyş u işret revnakı dîdâr imiş
İki faciəİran barəsində bu axır vaxtlarda iki bədbəxtlik üz verib. Biri Ərdəbildə axund Mirzə Ələkbər ağanın tutulub Tehrana göndərilməsi, ikinci də ləqəblərin götürülməsidir. Bu iki fəğərəyə biz o səbəbə bədbəxtlik adı qoyuruq ki, birisi fövt olub dünyadan gedəndə, onun qohum-əqrabası cəm olub, yas tuturlar.Nədir bunun mənası? Bunun mənası budur ki, o şəxs tutuldu, getdi, onun yeri boşalır, onun yeri görsənir və o heyndə dəxi dünyada bir kəs olmur ki, mərhumun özü kimi və özünə oxşar onun yerini tutsun. Axund Mirzə Ələkbər ağanın Tehrana aparılması barəsində bunu deyə bilərik ki, bu işin özü ərdəbillilər üçün həqiqətdə bir böyük dərddir ki, nə qədər dünya var bu dərdin dağı onların ürəyindən getməz. Səbəb də budur ki, Ərdəbil yer üzündə adsız-sansız bir yerdir ki, heç kəsin yadına düşməzdi ki, Ərdəbil varmı dünyada, yoxmu? Oranı şöhrətə mindirən həmən vücudu-zicud ağayi-Mirzə Ələkbər ağa oldu. Bu cənab da ki, bir para mərdümazarların fel və fitnəsi ucundan Ərdəbildən uzaqlaşdı ta bundan sonra bir belə şəxs yerdə haradan tapıla bilər buna əvəz olsun. Allah şahiddir ki, nəinki bütün İranı – dünyanı gəzəsən dəxi bir də bir belə bihəya tapıla bilməz ki, öz Vətənini dost-düşmən içində Ərdəbil halına salsın ki, az qalıbdır binamusluğun zərbülməsəli olsun.
Qitə 17گر ببینی عارفی یا طالبیهر دو از روی حقیقت متفق
Qəzəl 221ای دل ار پختهٔ عشقی، طمعِ خام مکنهمدمِ باده شو و جز هوسِ جام مکن
Töhfeyi-Sami, bölmə 241از ولایت خلخال عراق است و تخلص او یقینی است این دو مطلع از اوست :فغان کاز آه نتوان داشتن خود را نگاه آنجا
Ey dil, nə gərəkdir mənə bu can sənsizEy dil, nə gərəkdir mənə bu can sənsiz,Məcmuiyi-aləm ola viran sənsiz.
QərəzBu dünyada ən murdar, ən pis mərəzQərəzdir, qərəzdir, qərəzdir, qərəz!
Qitə 108آن کس که گشت ایران ویران بدست اوبسپرد جان بدولت بر شهریار نو
Qitə 21به خدایی که کلک قدرت اوحلقه ماه و آفتاب نگاشت
Hər gül açıla, ol güli-rəna kimi olmazHər gül açıla, ol güli-rəna kimi olmaz,Hər aşiq olan bülbüli-şeyda kimi olmaz!
25-ci palatadaProfessor Adil Sadıqova ithaf*Dərman qoxusuyla doludur otaq,
Rübailər, 13Sən söylədin, ey gözəl: “Üzüm bir cənnət,Yurdun, yuvan ondan tapacaq min ziynət”.
Xosrov və Şirin, fəsil 108Məsumlar haqqında düşəndə söhbətŞah dedi: "Rəsuldan mənə söhbət et.