Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
با ماه تو تا مشک شد برابرچون مشک بجوشم همی بر آذر
Qitə 74شاها! تویی آنکه از دل تستآوازه ماه و خور شکسته
Könül, bu naz eləyən məhliqalərin nəyi var?Könül, bu naz eləyən məhliqalərin nəyi var?Cəfadan özgə bu zülfi qaralərin nəyi var?
Başına gəlsin!Ey evi gəlinsiz, nəvəsiz qardaş,Nə deyim ki, sənin xoşuna gəlsin!
شمارهٔ ۳نهادم به سر تاج فهمیدگیندادم به کس باج فهمیدگی
Müfrəd 37ناز ز حد ببردهای ای بت نازنین منراه جفا گزیدهای ای ز جهان گزین من
Ləali-mənzumə, fəsil 58همتی کز پا نشستم یا علیمانده ام بر گیر دستم یا علی
Məhəbbət, qəribə oyunların varMəhəbbət, qəribə oyunların var,Sən demə, sevirmiş hətta ilanlar.
Yox deyə-deyəRamiz Mirişli bəstələmişdir*Gəldin görüşümə arabir yenə,
Qəzəl 590Çalış, riayət elə qanuna itaətlə,Amandı, yorma nahaq xalqı sən ibadətlə.
Qəzəl 43Müşk səpir aləmə sübhün əli novbahar,Hər daşa zinət verir jalə ilə ruzigar.
Rübai 15یارب، تو بدین قوت سهلی که مراستوین کوتهی مدت مهلی که مراست
Qəzəl 271Axıtdım qanlı göz yaşın, hübabindən məkan etdim,Səni yadlar gözündən ol məkan içrə nihan etdim.
Unıtma bəni, şaha ki, dərvişəm, əfəndiUnıtma bəni, şaha ki, dərvişəm, əfəndi,Qəmzələrün oxı ilə dilrişəm, əfəndi.
Hamama– Hara gedirsən, Məşədi Məhəmmədnəcəf?– Hamama.
Qəzəl 251تا به کی این دل من واله و شیدا باشد؟تا به کی در هوس عشق و تمنا باشد؟
Rübai 76ای زلف تو حلقه بر رخ ماه زدهحسن تو بر آفتاب خرگاه زده
Töhfeyi-Sami, bölmə 287خواهر زاده ی مولانا شهیدی قمی است سرور بی باکان و سر دفتر چپانیان بود و در این وادی ها هر چند تعریف او کنند باور توان داشت، گویند بی باکی او تا بحدی بود که روزی سلطان حسین میرزا در خیابان هرات دچار او شده بواسطه مرض فالج در تخت روان سیر میکرده از کمال لطف و احسانی که با طبقه شعر او ظرفا داشته اند فرموده اند « هان مولانا چو نی؟» جواب گفته : « الحمدلله دو پای روان دارم و سیر می کنم! و همچون مرده ها مرا بر تخته پاره ای نبسته اند و چهار کس نمیگردانند!! » دیگر هزلهایی که او با مردم کرده بسیار است و تحریر آن موجب تطویل میشود. استغناء و عدم توجه او به مزخرفات دنیوی و کم طمعی او را در نظر خلق عزیز میگردانید . آخر بواسطه جنگی که میان یکی از اولاد سلطان حسین میرزا و سلاطین ازبک واقع شد کشته گشت . این اشعار از جمله زاده های طبع اوست :بکوی او مرا سنگین دلان دیدند و غوغا شد
Ey məh, sənə bu ahi-dəmadəm nə üçündürEy məh, sənə bu ahi-dəmadəm nə üçündür,Ayineyi-dildə kədərü qəm nə üçündür?
YerləşməlidirBöyüyüb yavrular ərləşməlidir,Yurdda yumruq kimi birləşməlidir!
Qəsidə 78سرشک ابر آزاری زمین را کرد پرگوهرنسیم باد نیسانی هوا را کرد پرعنبر
Qitə 80زهی ملک بخشی که خصمت نداردبجز تیره روزی و جز تنگ عمری
Məşuqə gərçi aşiqənazü itab edərMəşuqə gərçi aşiqənazü itab edər,Aşiq şikayət eyləməz, hər cövrə tab edər.
Ayağım deyilNəcib arzularla doludur könül,Daha qəmxanələr ocağım deyil.
Qəzəl 3بیشوق تو کی واقف اسرار توان بودبیلطف تو کی از تو خبردار توان بود
Rübai 38گفتی که سرشکت ز چه معنی خون شدخون نیست ولی با تو بگویم چون شد
Ləali-mənzumə, fəsil 59شه کبریا منشا توئی که امیر عز مجلّلیبه تو زیبد عرش جلال حق که به تاج قدس مکلّلی
Yaman oxşayırsan, deyirlər, mənəYaman oxşayırsan, deyirlər, mənə,Qaşların, gözlərin guya mənimdir.
Bu da bir zarafatRəşid Nəsiboğlu bəstələmişdir*Eh, bir vaxt evləndik,
Qəzəl 593Qəribədir, çəkir əqlin müdam kəməndə səni,Məhəbbət azad edər, əql edərsə bəndə səni.