Qəzəl 2233

مرا از تیره بختی شکوه بیجاستکه عنبر نیل چشم زخم دریاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2240

به چشم من فلک یک چشمخانه استکه انسان مردمک، نور آن یگانه است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2249

بی یار بهار دلنشین نیستاین پنبه داغ یاسمین نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2260

مرهم کافور خلق پرده صد نشترستصندل این ناکسان گرده دردسرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2267

داغ ما نیست به دلسوزی یاران محتاجنبود آتش خورشید به دامان محتاج

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2278

در جبین کس نمی بینیم انوار صلاحریش و دستاری بجا مانده است ز آثار صلاح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2280

قرص خورشیدست اول لقمه مهمان صبحچون توانم داد شرح نعمت الوان صبح؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2282

عاشق صادق بود گر پاکدامان همچو صبحگل به دامن چیند از خورشید تابان همچو صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2289

نمک به دیده غفلت کن از سفیده صبحکه صد کتاب سخن هست در جریده صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2292

دهد به روزن اگر نور، مهر تابان طرحبه عاشقان دهد آن ماه چشم حیران طرح

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2303

ای خدنگ آه کوتاهی مکن در کین چرخچشمه های خون روان کن از دل سنگین چرخ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2304

دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخقند باشد در دهان مردم بیمار تلخ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2305

مستمع را کام ناگردیده از دشنام تلخمی کند گوینده را دشنام اول کام تلخ

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2313

بهر گندم از بهشت آدم اگر بیرون فتاددیده ما در بهشت از روی گندم گون فتاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2324

رخت هستی زین جهان مختصر خواهیم بردکشتی از خشکی به دریای گهر خواهیم برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2325

از حریم ما سخن چین چون سخن بیرون برد؟باد نتوانست نکهت زین چمن بیرون برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2326

آب شد دل تا به آن شیرین شمایل راه بردخواب در ره کی کند هر کس به منزل راه برد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2331

از فسون عالم اسباب خوابم می‌بردپیش پای یک جهان سیلاب خوابم می‌برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2335

از شکست من دم تیغ تغافل می‌پردرنگ سیلاب از ثبات پای این پل می‌پرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2355

هر که رو زین خلق ناهموار در دیوار کردسنگلاخ دهر را بر خویشتن هموار کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2360

روزه نزدیک است می باید کلوخ انداز کردزاهدان خشک را رندانه از سر باز کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2361

هر که در دنیای فانی زاد عقبی جمع کردقسمت امروز خورد و دل ز فردا جمع کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2364

صبح از رشک بنا گوشت گریبان چاک کردروی گرمت مهر را داغ دل افلاک کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2365

سبزه خط دود از آن رخسار آتشناک کرددیده آیینه را جوهر پر از خاشاک کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2367

خاطر جمع مرا پیری پریشان حال کردتار و پود هستیم را رشته آمال کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2381

آه سردی ناتوانان را به فریاد آوردباد چون شیر این نیستان را به فریاد آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2390

می برون زان چهره شاداب گل می آورداز زمین پاک بیرون آب گل می آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2441

نقطه خال لبت خط بر سویدا می‌کشددر گوشت حلقه در گوش ثریا می‌کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2443

عشق یکسان ناز درویش و توانگر می‌کشداین ترازو سنگ و گوهر را برابر می‌کشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2466

از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نمانددر قفس از جوش گل از بهر بلبل جا نماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq