Pərakəndə şeir 10

نیست ظرف راز عشق او حریم سینه راآب این گوهر به طوفان می دهد گنجینه را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 11

سر به دیوار ندامت می زند تدبیر ماراه بیرون شد ندارد کوچه زنجیر ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 11

منت ایزد را که از لطف خدای مستعانعالم افسرده شد از باد نوروزی جوان

Saib TəbriziQəsidə5 dəq
Qəsidə 13

شکر کز اقبال روزافزون شاه تاجدارآفتاب فتح طالع شد ز برج قندهار

Saib TəbriziQəsidə4 dəq
Qəzəl 13

چشمِ روشن می‌دهد از کف دلِ بی‌تاب راصفحهٔ آیینه بال و پر شود سیماب را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəsidə 14

چه دولت بود یارب اصفهان را در کنار آمدکه از خاور زمین صاحبقران کامکار آمد

Saib TəbriziQəsidə5 dəq
Qəzəl 14

می‌توان در زلفِ او دیدن دلِ بی‌تاب راپرده‌‌پوشی چون کند شب گوهرِ شب‌تاب را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəsidə 17

کرد میزان حساب آماده بهر خاکیاناز شب و روز مساوی میر عدل نوبهار

Saib TəbriziQəsidə16 dəq
Pərakəndə şeir 19

ز هجران که دارد لاله داغی دلسیاهی را؟غزال دشت از چشم که دارد خوش نگاهی را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Türki qəzəl 20

Qəflətdən oldu Xosrovi-Turan zəbuni-HindHər kim gedər yuxuya, qara onu tez basar

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 22

جان من رفتن ازین سینه بی کینه چرا؟روی گردان شدن از صحبت آیینه چرا؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 28

خارِ ناسازست بویِ گل به پیراهن تراچون زنم گستاخ دستِ عجز در دامن ترا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 31

اسیر ساخت به یک خنده نهان ما راگشاده رویی گل کرد باغبان ما را

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 33

تا نگردیده است خورشید قیامت آشکارمشت آبی زن به روی خود ز چشم اشکبار

Saib TəbriziQəsidə9 dəq
Qəzəl 33

گر‌چه محجوب از نظر کرده‌ است بی‌جایی تراهمچنان جوید ز هر جایی تماشایی ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəsidə 34

اصفهان یک دل روشن ز چراغان شده استپل ز آراستگی تخت سلیمان شده است

Saib TəbriziQəsidə4 dəq
Pərakəndə şeir 36

(مردانه ازین خرقه سالوس برون آزن نیستی، از پرده ناموس برون آ)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 40

چه غم از کشمکش ماست جهان گذران را؟خار مانع نشود قافله ریگ روان را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 43

گر ز روی خود براندازی نقابپشت بر دیوار ماند آفتاب

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 44

اگر چه از نفس گرم برق سوزانمصدف چو واکند آغوش، ابر نیسانم

Saib TəbriziQəsidə5 dəq
Qəzəl 45

ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد رانیست حاجت حک و اصلاحی خطِ استاد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 46

ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد راکس قلم داخل نمی‌سازد خطِ استاد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 55

نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مراکه دل ز چهره خندان شود سیاه مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 58

بهار مایه غفلت بود گرانان راشکوفه پنبه گوش است باغبانان را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 59

به دست شانه مده زلف عنبرین بو رابه خود دراز مگردان زبان بدگو را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 61

چو آفتاب بکش جام صبحگاهی رابه خاکیان بچشان رحمت الهی را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 62

گذشت عمر و نگردید پخته طینت مابه آفتاب قیامت فتاد نوبت ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 64

سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر راکز کمان بال و پر پرواز باشد تیر را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 66

وصفِ زلفِ یار عاجز می‌کند تقریر رادوریِ این راه، کوته می‌کند شبگیر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 69

غم روزی نخورد هر که دلش آزاده استروزی اهل تو کل همه جا آماده است

Saib Təbrizi1 dəq