Qəzəl 6244

به خون غلطد چمن از ناله دردآشنای منقفس پر گل شود از بلبل رنگین نوای من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6245

دل نشکسته نتوان برد از ارض و سما بیروننمی آید مسلم دانه ای زین آسیا بیرون

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6256

ای لب لعل تو مهر لب شیرین سخنانگوی چوگان خم زلف تو سیمین ذقنان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6261

دیده زان حسن به سامان چه تواند بردن؟مور از خوان سلیمان چه تواند بردن؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6288

غم دنیا نبود در دل دیوانه مندیو را راه نباشد به پریخانه من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6290

من که بیخود شدم از می، چه کند ساز به من؟در چنین وقت کجا می رسد آواز به من؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6293

جام می غم ز دل تنگ نیارد بیرونصیقل این آینه از زنگ نیارد بیرون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6299

غم به اشک از دل غمناک نیاید بیرونبه گرستن گره از تاک نیاید بیرون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6305

هلال سیل فنایند خانه پردازانبه آب و گل نکنند التفات خودسازان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6312

زهی ز صافی چشم تو چشم جان روشننسیم پیش خرام تو بوی پیراهن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6323

زکات صحت جسم است خسته پرسیدننگاهبانی عمرست پیش پا دیدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6331

رواق چرخ شد از شمع کلک من روشنکه دیده است ز یک شمع نه لگن روشن؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6343

ز باده توبه در ایام نوبهار مکنبه اختیار، پشیمانی اختیار مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6344

هوای جام صبوح و می شبانه مکندل چو کعبه خود را شرابخانه مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6346

زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن منشود سپهر زمین گیر از آرمیدن من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6374

از آب زندگی به شراب التفات کناز طول عمر صلح به عرض حیات کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6375

چون آفتاب و ماه نظر را بلند کنراهی که مشکل است ز همت سمند کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6377

مژگان خود به اشک جگرگون طراز کنوان گاه چشم بر رخ فردوس باز کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6379

عمر عزیز را به می ناب صرف کناین آب را به لاله سیراب صرف کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6387

در بیخودی گذشت زمان شباب منشد پرده دار دولت بیدار خواب من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6390

یک دل نشد گشاده ز گفت و شنید منبا هیچ قفل راست نیامد کلید من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6400

در روز حشر سایه کوه گناه منگردید از آفتاب قیامت پناه من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6408

از تن خجل ز شرم گنه رفت جان برونچون ناوک کجی که رود از کمان برون

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6411

در انتهای کار خود از ابتدا ببینزان پیشتر که خاک شوی زیر پا ببین

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6415

با درد بود صاف دل ساغر مستاننخوت نفروشد به خزف گوهر مستان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6418

حیرت زدگان را نشود خواب پریشاندر ساغر گوهر نشود آب پریشان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6424

اندیشه زاد از سر بی مغز بدر کنچون ماه تمام از دل خود زادسفر کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6432

از داغ بود چهره افروخته منگردد ز شرر زنده دل سوخته من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6454

دلنشین افتاده است از بس که خط و خال اوریشه در آیینه چون جوهر کند تمثال او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6456

خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان اومی شود زخم نمایان عمر جاویدان او

Saib TəbriziQəzəl2 dəq