Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بهار و باغ به دلهای آتشین چه کندبه تخم سوخته دلسوزی زمین چه کند
Qəzəl 3943کسی برون سرازین بحربیکرانه کندکه سربه اره پشت نهنگ شانه
Qəzəl 3953به هر فسرده لب خشک وچشم تر ندهندقبول داغ محبت به هر جگر ندهند
Qəzəl 3958مرا که بستگی قفل از کلید بوددگر چه دل نگرانی به ماه عید بود
Qəzəl 3960عرق به پاکی گوهر کجا چو باده بودحرامزاده کجا چون حلالزاده بود
Qəzəl 3961ز خانه مست برون آن نگار آمده بودبه اختیار نه بی اختیارآمده بود
Qəzəl 3987دل رمیده ما بال وپرنمی خواهدز خود برون شده برگ سفر نمی خواهد
Qəzəl 4005خیال روی تو از دل به در نمیآیدکه خودپرست ز آیینه بر نمیآید
Qəzəl 4009ز سینه ام نفس خوش برون نمی آیدنسیم خلد ز آتش برون نمی آید
Qəzəl 4011ز مغز پوچ برون آرزو نمیآیدکه بوی باده برون از کدو نمیآید
Qəzəl 4014اسیر بند قضا رو گشاده می بایدبه تیغ گردن تسلیم داده می باید
Qəzəl 4030کنون که ناخن تدبیر من شکسته دمیدز چشم آبله ام خار دسته دسته دمید
Qəzəl 4051از بهر دل چه رنج عبث سینه می بردآیینه دان چه فیض ز آیینه می برد
Qəzəl 4055از چشم ودل کی آن گل سیراب بگذردخودبین کجا ز آینه وآب بگذرد
Qəzəl 4095از خط صفای روی تو پادر رکاب شدحسن ترا مقدمه پیچ و تاب شد
Qəzəl 4097زین درد بی شمار که دل را نصیب شدخواهد زراه تجربه آخرطبیب شد
Qəzəl 4098تا آفتاب رایت گل آشکار شداز توبه شکسته جهان لاله زار شد
Qəzəl 4101تا چهره تو از می گلرنگ آل شدشبنم به روی گل عرق انفعال شد
Qəzəl 4127آنان که دل به معنی بیگانه بسته اندبر روی آفتاب در خانه بسته اند
Qəzəl 4136آنان که دل به عقل خدا دور داده اندمغز سر همای به عصفور داده اند
Qəzəl 4139جمعی که بار درد تو بر دل نهادهاندچون راه سر به دامن منزل نهادهاند
Qəzəl 4140جمعی که ره به چشم و دل سیر بردهاندبیچشمزخم راه به اکسیر بردهاند
Qəzəl 4142آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اندبالین و بستر از گل بی خار کرده اند
Qəzəl 4164عاشق که حرف عشق به اغیار می زندآبی به روی صورت دیوار می زند
Qəzəl 4174محبوس آسمان چه پروبال واکنددر زیر سنگ سبزه چه نشو ونما کند
Qəzəl 4183مخمور را نگاه تو سرشار میکندبدمست را عتاب تو هشیار میکند
Qəzəl 4213بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلنداز چوب دار رایت منصور شد بلند
Qəzəl 4217اول ثنای عشق فصیحان اداکنندآری طعام را به نمک ابتدا کنند
Qəzəl 4230آمد بهار وخلق به گلزار می رونددیوانگان به دامن کهسار می روند
Qəzəl 4251کی یاد زلفش از دل بی کینه می روداز یاد طفل کی شب آدینه می رود