Qəzəl 4256

چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شودخون از دماغ مشک روان درختا شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4277

دل روشن از ریاضت بسیار می‌شودآهن ز صیقل آینه‌رخسار می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4278

از یاد وصل، دیده من سیر می‌شودمهتاب در پیاله من شیر می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4286

از خط نگاه پردگی دیده می شودمژگان شوخ، سبزه خوابیده می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4298

از خط گرفته آن مه تابان نمی شوداین مور بار دست سلیمان نمی شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4305

در دل کسی که راه هوا وهوس دهدآیینه را به دست پریشان نفس دهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4316

از پیچ وتاب عمردرازم بسر رسیدتا ریشه ام چو رشته به آب گهر رسید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4320

از نغمه پرده مطرب دستانسرا کشیددام پری شکار به روی هوا کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4335

هر لحظه ترا حسن به صد رنگ برآرداز دست تو دل کس به چه نیرنگ برآرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4348

پروای خط آن غنچه مستور نداردشکرخبر از قافله مور ندارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4353

صبح ازل این طرف بنا گوش نداردشام ابد این زلف سیه پوش ندارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4356

آن سنگدل از شکوه ما باک نداردآتش غمی از ناله خاشاک ندارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4366

ساقی دهن شیشه ما باز به لب کردجان عجبی در تن ارباب طرب کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4367

از بس عرق از چهره گلفام تو گل کردچون پشت لب سبزخطان بام تو گل کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4394

زان سفله حذرکن که توانگرشده باشدزان موم بیندیش که عنبر شده باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4418

سوز دل عاشق ز تماشا ننشینداز باد بهار آتش سوداننشیند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4423

با روی تو آیینه روشن چه نمایدبی چهره گلرنگ تو از گل چه گشاید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4424

داغ از جگر سوختگان دیر برآیدخورشید ز مغرب به قیامت بدر آید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4429

حرفی که ازان لعل گهربار برآیدرازی است که از مخزن اسرار برآید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4433

آهی که ز دلهای هوسناک برآیددودی است که از بوته خاشاک برآید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4441

خورشید اگر از چشم کسان آب گشایدرخساره گلرنگ تو خوناب گشاید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4444

با تنگدلی از لب خندان چه گشایداز خنده سوفار ز پیکان چه گشاید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4447

با روی تو خورشید درخشان چه نمایدبا زلف تو طول شب هجران چه نماید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4457

شرم وحجاب مارا در پیچ وتاب داردخون خوردن است کارش تیغی که آب دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4469

چون آفتاب هر کس روشن ضمیر باشدذرات عالم اورا فرمان پذیرباشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4477

چون رنگ می زمینا بیرون دوید بایدنه پرده فلک از هم دریدباید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4512

سخن کی به جانهای غافل نشیندز دل هر چه برخاست در دل نشیند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4541

آتش لعل از رخت در عرق شرم مردسیب زنخدان تو دست ز خورشید برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4557

مردمک را سیر کن در حلقه چشم نگارگر ندیدی درمیان جرگه آهوی تتار

Saib TəbriziQəzəl4 dəq
Qəzəl 4559

می برد خواهی نخواهی دل زمردم خط یارچشم بندی می کند در بردن دل این غبار

Saib TəbriziQəzəl1 dəq