Qəzəl 3944

سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکندتمیز گندم و جواز هم آسیا نکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3952

خوش آن کسان که به منت نظر جلا ندهندغبار دیده خودرا به توتیا ندهند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3973

دل فسرده ز داغ آتشین عذار شودکه سنگ دیده ور از خرده شرارشود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3985

سواد شب دل شب زنده دار می خواهدزمین سوخته تخم شرار می خواهد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3995

اگر به پیرهن گل وگلاب باز آیدامید هست به جوی من آب باز آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4007

برون ز کیسه ممسک درم نمی آیدز دست بسته سخا وکرم نمی آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4015

دو چشم شوخ ترا دیده‌بان نمی‌بایدکه آهوان حرم را شبان نمی‌باید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4024

رسید جان به لبم تا به لب شراب رسیدگسیخت ریشه این نخل تا به آب رسید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4028

خط عذارتو خورشید رابه دام کشیدز هاله حلقه به گوش مه تمام کشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4038

دنبال دل کمند نگاه کسی مباداین برق در کمین گیاه کسی مباد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4039

خط را گذار برلب آن سیمبر فتادسرسبز طوطیی که به تنگ شکر فتاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4047

دیوانه را به دامن صحرا که می بردطفل یتیم را به تماشا که می برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4053

پروانه‌ای که گرد تو یک بار می‌پرداز شاخسار شعله شرروار می‌پرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4054

راهی که مرغ عقل به یک سال می‌پرددر یک نفس جنون سبکبال می‌پرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4063

خرم کسی که قصر اقامت بنا نکردرفت از میان چو گل کمر خویش وا نکرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4067

روزی که خط سر از لب دلبر برآورداز موج بال چشمه کوثر برآورد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4068

کی غم مرا ز دل می احمر برآوردصیقل چگونه ز آینه جوهر برآورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4079

عیسی دمی کجاست به درد سخن رسدگردد تمام گوش وبه فریاد من رسد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4100

لعل لبش ز سبزه خط دلنواز شدزین قفل زنگ بسته در عیش باز شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4113

از سرگذشته سربه گریبان نمی کشداین شمع کشته ناز شبستان نمی کشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4115

یک دل ز ناوک مژه او رها نشداین تیر کج ز هیچ شکاری خطا نشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4116

خط ترا که دید که زیر و زبر نشداین رشته راکه یافت که بی پاوسرنشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4117

چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکداز آرمیدن دل من جستجو چکد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4118

شرم از نگاه آن گل سیراب می چکدزان تیغ الحذر که ازو آب می چکد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4120

ساقی به یک پیاله که وقت سحر رساندما را ازین جهان به جهان دگر رساند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4129

در کوی عشق بر رخ کس در نبسته‌انداین در به روی مومن و کافر نبسته‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4131

مردان ز جان خویش نه آسان گذشته اندخون خورده اند تا ز سر جان گذشته اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4134

جمعی که هوش خود به می ناب داده اندخرمن به برق وخانه به سیلاب داده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4141

جمعی که جان به لب گویا سپرده اندسر رشته نفس به مسیحا سپرده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4149

گوش از برای نغمه تر آفریده اندوز بهر روی خوب نظرآفریده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq