Saib Tabrizi: Safavid era
تا به فکر شبرویهای خیال افتاده اممست لذت در شبستان وصال افتاده ام
Ghazal 5289بوالعجب مجموعهها از کف به حسرت دادهامحاصلِ عمرِ گرامی را به غارت دادهام
Ghazal 529نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرایا ز فانوس، قباپوش توان کرد مرا
Ghazal 5290از جنون، این عالَمِ بیگانه را گم کردهامآسمانسیرم زمینِ خانه را گم کردهام
Ghazal 5291ناف سوز لاله داغ مشکسود آورده امچون کنم در خانه دل آنچه بود آورده ام
Ghazal 5292سر چو دود از روزن اختر برون آورده امشعله شوخم سر از مجمر برون آورده ام
Ghazal 5293ماه مصرم در حجاب چاه کنعان مانده امشمع خورشیدم نهان در زیر دامان مانده ام
Ghazal 5294بیتن خاکی چو نام نیکمردان زندهامسالها شد این لباس عاریت را کندهام
Ghazal 5295مدتی چون غنچه در خون جگر پیچیدهامتا درین گلزار چون گل یک دهن خندیدهام
Ghazal 5296تا شده است از دوربینی عاقبتبین دیدهامدر ترازوی قیامت خویش را سنجیدهام
Ghazal 5297تا نظر از عارض گلفام او پوشیدهامخار در چشمم اگر روی فراغت دیدهام
Ghazal 5298این منم در دست زلف یار را پیچیدهامدر سخن آن شکرینگفتار را پیچیدهام
Ghazal 5299اشک را در پردههای چشم تر پیچیدهامسادهلوحی بین که در کاغذ شرر پیچیدهام
Ghazal 530عزلت از عالمِ دلگیر برآورد مرابی کسی از دهنِ شیر برآورد مرا
Ghazal 5300گاهگاه از دیده عبرت با دنیا دیدهامکی به این هنگامه از بهر تماشا دیدهام
Ghazal 5301آب حیوان من نهان در ظلمت شب دیده امنور بیداری همین در چشم کوکب دیده ام
Ghazal 5302عشرت روی زمین در بردباری دیده امنقش پایم نقش خود در خاکساری دیده ام
Ghazal 5303تا ز می قانع به خوناب جگر گردیده امسرخ رو از باده بی درد سر گردیده ام
Ghazal 5304سالها گرد زمین چون آسمان گردیده امتا چنین صافی دل و روشن روان گردیده ام
Ghazal 5305می دود اشک یتیمی بس که بر رخساره امسینه چون کشتی به دریامی زند گهواره ام
Ghazal 5306با کمال محرمی محرم ازان رخساره امدرکنار گل چو بوی گل همان آواره ام
Ghazal 5307داشت از طفلی جنون جا در دل آواره امبود از سنگ ملامت مهره گهواره ام
Ghazal 5308نو خطان را بر سر نازآورد نظاره امزنگ از آیینه دل می برد نظاره ام
Ghazal 5309آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشهامبیستون کان زمرد شد زآب تیشهام
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.