Saib Tabrizi: Safavid era
زمین کان نمک گردیده است از شور سودایمبه جای گرد مجنون خیزداز دامان صحرایم
Ghazal 5594ز بی ظرفی به روی گرم جانان برنمی آیمچو نخل موم با خورشید تابان برنمی آیم
Ghazal 5595نشست از آسیای چرخ گرد شیب بر رویمسفیدی می کند راه فنا از هر سر مویم
Ghazal 5596گهی از دل، گهی از دیده، گاه از جان ترا جویمنمی دانم ترا ای یار هر جایی کجا جویم
Ghazal 5597به اشک از اطلس افلاک داغ شام می شویمبه نور دل، سیاهی از رخ ایام می شویم
Ghazal 5598اشک در دیده غم دیده نگیرد آرامدانه در تابه تفسیده نگیرد آرام
Ghazal 5599در بهاران دل دیوانه نگیرد آرامتا به چون گرم شود دانه نگیرد آرام
Ghazal 560هست پیوسته به دریای کرم گوهر ماچه کند خشکی عالم به دماغ تر ما؟
Ghazal 5600از نهانخانه عصمت به تماشا بخرامآهوان چشم به راهند به صحرا بخرام
Ghazal 5601من که از وسعت مشرب به فلک ساختهامپیش خوی تو مکرر سپر انداختهام
Ghazal 5602به نظربازی از آن تنگ شکر ساختهامبه همین رشته ز دریای گهر ساختهام
Ghazal 5603تا نظر از گل رخسار تو برداشته اممژه دستی است که در پیش نظر داشته ام
Ghazal 5604تا ز بی حاصلی خویش خبر یافته اماز خزف گوهر و از بید ثمر یافته ام
Ghazal 5605دست بر زلف پریشان سخن یافتهامچشم بد دور، رگ جان سخن یافتهام
Ghazal 5606غوطه در بحر گهر ز آبله پا زدهامدر دل خاک قدم بر سر دریا زدهام
Ghazal 5607دست در دامن آن زلف معنبر زده امباز بر آتش خود دامن محشر زده ام
Ghazal 5608گرچه از مشق جنون خواب پریشان شده امخط آزادی اطفال دبستان شده ام
Ghazal 5609گر شوی با خبر از سوز دل بیتابمدم آبی نخوری تا نکنی سیرابم
Ghazal 561حلقه هر در باغی نشود دیده ماباغ دربسته بود دیده پوشیده ما
Ghazal 5610رفت آن روز که دامان بهار از دستمرفت چون برگ خزان دیده قرار از دستم
Ghazal 5611به فلک از تن خاکی چو مسیحا رفتماز دل خم به پریخانه مینا رفتم
Ghazal 5612سوختم بس که به دنبال تمنا رفتممردم از بس که پی آتش سودا رفتم
Ghazal 5613عالم بیخبری بود بهشت آبادمتا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم
Ghazal 5614بیخودی داشت ز فکرِ دو جهان آزادمتا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.