Saib Tabrizi: Safavid era
صبح شد ساقی بیا فکر من افتاده کناز می چون آفتاب این سنگ را بیجاده کن
Ghazal 6074سر به پیش انداختن از بردباری پیشه کنرخنه در بنیاد کوه بیستون زین تیشه کن
Ghazal 6075ای دل از پست و بلند روزگار اندیشه کندر برومندی ز قحط برگ و بار اندیشه کن
Ghazal 6076ساقیا صبح است می از شیشه در پیمانه کنحشر خواب آلودگان از نعره مستانه کن
Ghazal 6077صبح شد ساقی نقاب دختر رز برفکنزان لب شیرین، نمک در دیده ساغر فکن
Ghazal 6078گر طلبکار حضوری لب به غیبت وامکنعیب خود پوشیده و از دیگران پیدا مکن
Ghazal 6079نیستی چون اهل معنی لب به دعوی وا مکنعیبجویان را به عیب خویشتن گویا مکن
Ghazal 608به خنده ای بنواز این دل خراب مرابه شور حشر نمکسود کن کباب مرا
Ghazal 6080صید دل زین بیش با موی میان خود مکنکینه جوی من ستم بر ناتوان خود مکن
Ghazal 6081سرمه را هم محرم چشم سیاه خود مکنگر توانی آشنایی با نگاه خود مکن
Ghazal 6082ای دل روشن حجاب از طارم اخضر مکنآفتاب خویش را مغلوب نیلوفر مکن
Ghazal 6083بر نظربازان ستم در ابتدای خط مکنخشک مغزی در بهار جانفزای خط مکن
Ghazal 6084در سرانجام عمارت عمر خود باطل مکندر زمین عاریت چون غافلان منزل مکن
Ghazal 6085دل غمین ز اندیشه روزی درین عالم مکنبهر گندم پشت بر فردوس چون آدم مکن
Ghazal 6086رو نهان در دولت از اقبال محتاجان مکناین در واکرده را در بسته از دربان مکن
Ghazal 6087مجلس اغیار را از خنده گلریزان مکنچشم خونبار مرا همکاسه طوفان مکن
Ghazal 6088شکوه بیهوده از ناسازی گردون مکناین جراحت را به شمشیر زبان افزون مکن
Ghazal 6089از برای کام دنیا خویش را غمگین مکنپشت پا زن بر دو عالم، دست را بالین مکن
Ghazal 609چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرابه حیرتم که چرا این قدر گداخت مرا
Ghazal 6090تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکنای ستمگر رشته امید ما کوته مکن
Ghazal 6091چون دو تا شد قدت از پیری گرانجانی مکنبیش ازین استادگی با اسب چوگانی مکن
Ghazal 6092آه گرمی هست دایم در دل بی تاب مننیست هرگز بی چراغی گوشه محراب من
Ghazal 6093شد در ایام کهنسالی گرانتر خواب مندر کف آیینه لنگردار شد سیماب من
Ghazal 6094دامن خود را کشید آه سرو ناز از دست منآه کان آهوی وحشی جست باز از دست من
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.