Saib Tabrizi: Safavid era
می گذشت از پرده های آسمان فریاد منبرنمی آید کنون از آشیان فریاد من
Ghazal 6096هرگز آهی سر نزد از جان غم فرسود منچشم مجمر روشن است از آتش بی دود من
Ghazal 6097چون زند موج حلاوت کلک شکر بار منپسته خندان شود لب بسته از گفتار من
Ghazal 6098نست چون مژگان بلند و پست در گفتار منتیر یک ترکش ز همواری بود افکار من
Ghazal 6099چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟تا به کی تلقین خون مرده باشد کار من؟
Ghazal 610ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مراکه از گرانی جان، کوه بر دل است مرا
Ghazal 6100می زداید بی کسی زنگ از دل افگار مناز پرستاران گرانتر می شود بیمار من
Ghazal 6101آه می دزدد نفس در سینه افگار منغنچه می خسبد نسیم صبح در گلزار من
Ghazal 6102آسمانها را به چرخ آرد دل پر شور منمیکند از جای خم را باده پر زور من
Ghazal 6103مغز را آشفته می سازد دل پر شور منپنبه برمی دارد از مینا می منصور من
Ghazal 6104دست کوته کرد زلف یار از تسخیر منریخت از زور جنون شیرازه زنجیر من
Ghazal 6105بی اثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟تا کی از گوش گران بر سنگ آید تیر من؟
Ghazal 6106دل ز کاهش واصل آن یار جانی شد ز مناین زمینی از ریاضت آسمانی شد ز من
Ghazal 6107بی نقاب آن چهره را دیدن نمی آید ز منپنجه خورشید تابیدن نمی آید ز من
Ghazal 6108از جفای چرخ نالیدن نمی آید ز منگوش خصم سفله تابیدن نمی آید ز من
Ghazal 6109بلبلم اما رسد بر لاله و گل ناز مندست گلچین می رود از کار از آواز من
Ghazal 611گرفتگی دل از چشمِ روشن است مراگره به رشته ز پیوندِ سوزن است مرا
Ghazal 6110چند آواز تو از بیرون رباید هوش من؟ره نیابد دردرون چون حلقه در گوش من
Ghazal 6111از هواداران شود دایم مکدر شمع مناز پر پروانه دارد تیغ بر سر شمع من
Ghazal 6112آه مظلوم است در بالا دوی ادراک مناز زبردستی به ساق عرش پیچد تاک من
Ghazal 6113بس که دارد گرد کلفت چهره احوال منروی می مالد به خاک آیینه را تمثال من
Ghazal 6114از گهر گرد یتیمی شست آب چشم منتوتیا شد خاک در عهد سحاب چشم من
Ghazal 6115سر نمی پیچد ز اشک لاله گون مژگان منپنجه با دریای آتش می زند مرجان من
Ghazal 6116نیست جز لخت جگر چیزی دگر بر خوان مناز پشیمانی دل خود می خورد مهمان من
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.