Saib Tabrizi: Safavid era
با سیه چشمان بود بزم می گلگون منساغر از ناف غزالان می زند مجنون من
Ghazal 6118گر نخارد ناخن مرغان سر مجنون منکیست پردازد به جسم لاغر مجنون من؟
Ghazal 6119پیش خونم شعله آتش سپر انداخته استتیغ شاخ زعفران گردد ز رنگ خون من
Ghazal 612ز عشق، سینه پر داغ گلشنی است مرابه باغ خلد ز هر داغ روزنی است مرا
Ghazal 6120اهل معنی گرچه خاموشند از تحسین منغوطه در خون می زنند از معنی رنگین من
Ghazal 6121عشقبازی بود دایم در جهان آیین منچون سمندر بود از آتش بستر و بالین من
Ghazal 6122می کند در پرده دل سیر دایم آه منتا کسی واقف نگردد از غم جانکاه من
Ghazal 6123چون زند دامان وحشت بر کمر سودای منخاک ساکن پر برون آرد ز نقش پای من
Ghazal 6124بس که دارد ناتوانی ریشه در اعضای منسایه همچون دام می پیچد به دست و پای من
Ghazal 6125بس که شبها چین غم می چیند از ابروی منموج جوهر می زند آیینه زانوی من
Ghazal 6126می زند از گریه موج خوشدلی ابروی منآب چون شمشیر جوهر می شود در جوی من
Ghazal 6127آن که ننشیند کنون از ناز در پهلوی منتکیه گاهش بود در مستی سر زانوی من
Ghazal 6128بر رخ کس نیست رنگ وحدتی در انجمنبه که دارم با دل خود خلوتی در انجمن
Ghazal 6129کی به سنگ از مغز مجنون می رود سودا برون؟چون برد انجم سیاهی از دل شبها برون؟
Ghazal 613به اعتبار جهان هیچ کار نیست مرادماغ دشمنی روزگار نیست مرا
Ghazal 6130عاصیان را گریه از شرم گناه آرد برونروی نورانی ز زیر ابر ماه آرد برون
Ghazal 6131ناله را درد از دل افگار می آرد برونزخم ناخن نغمه را از تار می آرد برون
Ghazal 6132ناله نی از جگرها آه می آرد برونیوسفی در هر نفس از چاه می آرد برون
Ghazal 6133خط سر از خال لب جانانه می آرد برونحسن گیرا دام را از دانه می آرد برون
Ghazal 6134جان به صد داغ از تن خاکی سرشت آمد برونجغد ازین ویرانه طاوس بهشت آمد برون
Ghazal 6135دل چو گردد صاف آن مه بی حجاب آید برونصبح چون گردید روشن، آفتاب آید برون
Ghazal 6136حرف پوچی کز دهان اهل لاف آید برونتیغ چو بینی است کز جهل از غلاف آید برون
Ghazal 6137شمع را شب تیغ روشن از نیام آید بروناز سیاهی اختر پروانه شام آید برون
Ghazal 6138نیست ممکن پخته کس زین خاکدان آید بروناز تنور سرد هیهات است نان آید برون
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.