Saib Tabrizi: Safavid era
تسکین ندهد خوردن می سوز درون راآتش بود این آب، جگر تشنه خون را
Ghazal 814نه کفر شناسد دل حیران و نه دین رااز نقش چپ و راست خبر نیست نگین را
Ghazal 815گلگونه چه حاجت بود آن روی نکو را؟با پیرهن گل نبود کار، رفو را
Ghazal 816فانوس حجاب است چراغ سحری رادامن به میان بر زده باید سفری را
Ghazal 817بر چرخ محیط است فروغ نظر ماساحل دل دریاست ز آب گهر ما
Ghazal 818بی برگی ما برگ نشاط است چمن راشیرازه گلزار بود خار و خس ما
Ghazal 819در قلزم می همچو حباب است دل مااز خانه به دوشان شراب است دل ما
Ghazal 820درمانده این جسم نزارست دل مادر سنگ نهان همچو شرارست دل ما
Ghazal 821کوشش نبرد راه به مأوای دل ماکز هر دو جهان است برون، جای دل ما
Ghazal 822از خون جگر رنگ پذیرد سخن مابرگی است خزان دیده سهیل از یمن ما
Ghazal 823خوابیده تر از راه بود راحله مادر سینه صحراست گره قافله ما
Ghazal 824فریاد نخیزد ز دل پر گله مانبود چو جرس هرزه درا آبله ما
Ghazal 825ای خانه زنبور ز فکر تو جگرهاآیینه حیرت ز جمال تو نظرها
Ghazal 826کم نیست جگرداری پیران ز جوانهاکار دم شمشیر کند پشت کمانها
Ghazal 827ای خار و خس بحر ثنای تو سخنهاگنجینه گوهر ز مدیح تو دهنها
Ghazal 828آن کس که داد پیوند با کاه کهربا راخواهد به هم رسانید جانهای آشنا را
Ghazal 829از سوز عشق چون شمع راحت کجاست ما را؟تن بوته گدازست تا سر بجاست ما را
Ghazal 830چشم همیشه مستت خمار کرد ما رازلف سبک عنانت سیار کرد ما را
Ghazal 831بیقدر ساخت خود را، نخوت فزود ما رابر ما و خود ستم کرد، هرکس ستود ما را
Ghazal 832بسته است چشم روشن از سیر، بال ما راچون شمع ریشه باشد در سر نهال ما را
Ghazal 833از آه روز گردان شبهای تار خود راآیینه دو رو کن لیل و نهار خود را
Ghazal 834وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر راپیوند نیست حاجت این نخل خوش ثمر را
Ghazal 835از بیخودی نمانده است پروای جسم، جان رامستی ز یاد بلبل برده است آشیان را
Ghazal 836برق سبک عنان را پروای خار و خس نیستدام و قفس چه سازد با دل رمیده ما؟
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.