Ghazal 813

تسکین ندهد خوردن می سوز درون راآتش بود این آب، جگر تشنه خون را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 814

نه کفر شناسد دل حیران و نه دین رااز نقش چپ و راست خبر نیست نگین را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 815

گلگونه چه حاجت بود آن روی نکو را؟با پیرهن گل نبود کار، رفو را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 816

فانوس حجاب است چراغ سحری رادامن به میان بر زده باید سفری را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 817

بر چرخ محیط است فروغ نظر ماساحل دل دریاست ز آب گهر ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 818

بی برگی ما برگ نشاط است چمن راشیرازه گلزار بود خار و خس ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 819

در قلزم می همچو حباب است دل مااز خانه به دوشان شراب است دل ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 820

درمانده این جسم نزارست دل مادر سنگ نهان همچو شرارست دل ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 821

کوشش نبرد راه به مأوای دل ماکز هر دو جهان است برون، جای دل ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 822

از خون جگر رنگ پذیرد سخن مابرگی است خزان دیده سهیل از یمن ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 823

خوابیده تر از راه بود راحله مادر سینه صحراست گره قافله ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 824

فریاد نخیزد ز دل پر گله مانبود چو جرس هرزه درا آبله ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 825

ای خانه زنبور ز فکر تو جگرهاآیینه حیرت ز جمال تو نظرها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 826

کم نیست جگرداری پیران ز جوان‌هاکار دم شمشیر کند پشت کمان‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 827

ای خار و خس بحر ثنای تو سخن‌هاگنجینه گوهر ز مدیح تو دهن‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 828

آن کس که داد پیوند با کاه کهربا راخواهد به هم رسانید جانهای آشنا را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 829

از سوز عشق چون شمع راحت کجاست ما را؟تن بوته گدازست تا سر بجاست ما را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 830

چشم همیشه مستت خمار کرد ما رازلف سبک عنانت سیار کرد ما را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 831

بی‌قدر ساخت خود را، نخوت فزود ما رابر ما و خود ستم کرد، هرکس ستود ما را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 832

بسته است چشم روشن از سیر، بال ما راچون شمع ریشه باشد در سر نهال ما را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 833

از آه روز گردان شبهای تار خود راآیینه دو رو کن لیل و نهار خود را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 834

وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر راپیوند نیست حاجت این نخل خوش ثمر را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 835

از بیخودی نمانده است پروای جسم، جان رامستی ز یاد بلبل برده است آشیان را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 836

برق سبک عنان را پروای خار و خس نیستدام و قفس چه سازد با دل رمیده ما؟

Saib TabriziGhazal1 min

Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.