Saib Tabrizi: Safavid era
صبر دامان دل بیتاب نتواند گرفتسد آهن پیش این سیلاب نتواند گرفت
Ghazal 1383جای جام باده را تریاک نتواند گرفتخاک جای آب آتشناک نتواند گرفت
Ghazal 1384آه سرم در تو ای آتش عنان خواهد گرفتخون بلبل را خوان از گلستان خواهد گرفت
Ghazal 1385مردم هموار را از خاک برباید گرفترشت های بی گره را در گهر باید گرفت
Ghazal 1386حیف خود با آه گرم از آسمان باید گرفتآتشی تا هست زور این کمان باید گرفت
Ghazal 1387زان دهن انگشتر زنهار می باید گرفتبعد ازان مهر از لب اظهار می باید گرفت
Ghazal 1388وقت خط کام از لب چون نوش می باید گرفتدرد این میخانه را سرجوش می باید گرفت
Ghazal 1389در خرابات مغان منزل نمیباید گرفتچون گرفتی، کین کس در دل نمیباید گرفت
Ghazal 139چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟خونِدل چندان نمییابم که بس باشد مرا
Ghazal 1390خط گل روی عرقناک ترا در بر گرفتروی این دریای گوهرخیز را عنبر گرفت
Ghazal 1391وقت رندی خوش که کام از موسم گل برگرفتدامن سجاده را داد از کف و ساغر گرفت
Ghazal 1392گر چنین شمشیر آن بیباک خواهد بر گرفتموج خون زنگ از دل افلاک خواهد بر گرفت
Ghazal 1393کام خود را کلک مشکین از سخن آخر گرفتنافه از ناف غزالان ختن آخر گرفت
Ghazal 1394تا غبار خط به گرد عارضش منزل گرفتآسمان آیینه خورشید را در گل گرفت
Ghazal 1395خط کافر لعل سیراب ترا کم کم گرفتدیو از دست سلیمان عاقبت خاتم گرفت
Ghazal 1396عمر اگر باقی است بوسی زان دهن خواهم گرفتخون خود را ازان لب شکرشکن خواهم گرفت
Ghazal 1397از وصال ماه مصر آخر زلیخا جان گرفتدست خود بوسید هر کس دامان پاکان گرفت
Ghazal 1398خانه دل روشنی از دیده روشن گرفتزنده دل را کرد در گور آن که این روزن گرفت
Ghazal 1399تا عرق از چهره جانان تراویدن گرفتاشک گرم از دیده خورشید غلطیدن گرفت
Ghazal 140بلبلِ خوش نغمهام، با گل سخن باشد مراسرمهٔ خاموشی از زاغ و زغن باشد مرا
Ghazal 1400جوهر شمشیر غیرت پیچ وتاب از من گرفتموج این دریای ساکن اضطراب از من گرفت
Ghazal 1401در گرفتاری بود جمعیت خاطر محالبا دو دست بسته نتوان دست یغمایی گرفت
Ghazal 1402دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفتکاش این شمع پریشان را کسی سر می گرفت
Ghazal 1403پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفتهمچو قمری طوق حکم من به گردن می گرفت
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.