Saib Tabrizi: Safavid era
اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراستبحر و کان را نبود این زر و گوهر که مراست
Ghazal 1427پرده شب بود ایام شبابی که مراسترگ سنگ است ز غفلت رگ خوابی که مراست
Ghazal 1428از زمین اوج گرفته است غباری که مراستایمن از سیلی موج است کناری که مراست
Ghazal 1429کار سرجوش کند درد ایاغی که مراستپر طاوس بود پای چراغی که مراست
Ghazal 143بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مراخیزد از بلبل فغان چون در چمن بیند مرا
Ghazal 1430در لحد گل نکند شعله داغی که مراستروغن از ریگ کند جذب چراغی که مراست
Ghazal 1431قانع از صاف به دردست دماغی که مراستروغن از ریگ کند جذب، چراغی که مراست
Ghazal 1432دانه اشک بود توشه راهی که مراستدل آسوده بود قافله گاهی که مراست
Ghazal 1433دل بی صبر به طوفان بلا رهبر ماستبال موج خطر از کشتی بی لنگر ماست
Ghazal 1434عشرت روی زمین در دل ویرانه ماستخلوت سینه پر آه، پریخانه ماست
Ghazal 1435لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماستدیدن سوختگان سرمه بینایی ماست
Ghazal 1436آن که از بال هما افسر دولت می خواستکاش از سایه دیوار قناعت می خواست
Ghazal 1437غمگسار دل سودازده من شبهاستهمزبانی که مرا هست همین یاربهاست
Ghazal 1438زان دم تیغ که از آب بقا سیراب استآب بردار که صحرای فنا بی آب است
Ghazal 1439صیقل روح و طباشیر جگر مهتاب استجام شیری که برد دل ز شکر مهتاب است
Ghazal 144چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مراصد بدخشان اشکِ خونین در کنار آید مرا
Ghazal 1440عشق بیتابی ذرات جهان را سبب استزردی چهره خورشید ز درد طلب است
Ghazal 1441پیش من ثابت و سیار فلک مرغوب استخرده گل همه در دیده بلبل خوب است
Ghazal 1442میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ استسر به سر دانه این مزرع ویران پوچ است
Ghazal 1443شب هجران دلم از ناله حسرت شادستچه توان کرد که فریاد رسم فریادست
Ghazal 1444شبنم غنچۀ بیداردلان چشم بدستصیقل سینۀ روشنگهران دست ردست
Ghazal 1445هر که از درد طلب شکوه کند نامردستعشق دردی است که درمان هزاران دردست
Ghazal 1446دل ازان نخل به امید ثمر خرسندستگره جبهه خوبان، گره پیوندست
Ghazal 1447مستی حسن، هم از ساغر سرشار خودستباده لعلیش از لعل گهربار خودست
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.