Ghazal 5304

سالها گرد زمین چون آسمان گردیده امتا چنین صافی دل و روشن روان گردیده ام

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5305

می دود اشک یتیمی بس که بر رخساره امسینه چون کشتی به دریامی زند گهواره ام

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5306

با کمال محرمی محرم ازان رخساره امدرکنار گل چو بوی گل همان آواره ام

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5307

داشت از طفلی جنون جا در دل آواره امبود از سنگ ملامت مهره گهواره ام

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5308

نو خطان را بر سر نازآورد نظاره امزنگ از آیینه دل می برد نظاره ام

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5309

آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشه‌امبیستون کان زمرد شد زآب تیشه‌ام

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 531

می کند وقت خوش از عمر برومند مراخونی وقت، بود خونی فرزند مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5310

بر دل نازک گرانی می‌کند اندیشه‌امسنگ می‌گردد ز ناسازی پری در شیشه‌ام

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5311

چشم سوزن خیره گردد از صفای خرقه امبخته چون انجم شود گم در ضیای خرقه ام

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5312

شد گل صد برگ خار از اشک خوش پرگاله امسبزه خوابیده در گلشن نماند از ناله ام

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5313

بس که باشد شکوه های آتشین در نامه امدود بر می آرد از بال سمندر نامه ام

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5314

بس که محکم کرده در سستی بنا کاشانه‌امجلوه مهتاب سیلاب است در ویرانه‌ام

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5315

از سواد شهر وحشت می‌کند دیوانه‌اممی‌کشد از لفظ دامن معنی بیگانه‌ام

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5316

مومنی را می‌کند آزاد از قید فرنگهرکه می‌سازد درین محفل ز خود بیگانه‌ام

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5317

نیست از عزلت غباری بر دل دیوانه‌امدر بهاران از زمین سر بر نیارد دانه‌ام

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5318

در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه اممی ستاند چوب منع از دست دربان خانه ام

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5319

ساغر می کی بشوید گرد غم از سینه‌امهمچو جوهر ریشه کرده زنگ در آیینه‌ام

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 532

تا دل از روی تو شد مطلع انوار مراچشم خورشید شود خیره ز رخسار مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5320

نیست از گردون غباری بر دل بی‌کینه‌امجلوه طوطی کند زنگار در آیینه‌ام

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5321

صاف چون صبح است با عالم دل بی‌کینه‌اممی‌توان رو دید از روشندلی در سینه‌ام

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5322

بس که از نادیدنی دارد غبار آیینه اممی شمارد زنگ کلفت را بهار آیینه ام

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5323

کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه امنیست قفلی بردر کاشانه چون آیینه ام

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5324

شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختمخاک یوسف زار شد تا سینه را پرداختم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5325

گفتگوی عشق را من در میان انداختمطرح جوهر من به شمشیر زبان انداختم

Saib TabriziGhazal1 min

Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.