Safavid era
ز آه من ندارد هیچ پروا کج کلاه منز شوخی می کند چون زلف خود بازی به آه من
Ghazal 6243اگر اشک پشیمانی نگردد عذرخواه منبپوشد چشمه خورشید را گرد گناه من
Ghazal 6244به خون غلطد چمن از ناله دردآشنای منقفس پر گل شود از بلبل رنگین نوای من
Ghazal 6245دل نشکسته نتوان برد از ارض و سما بیروننمی آید مسلم دانه ای زین آسیا بیرون
Ghazal 6246به جز خالش که خط عنبرین فام آورد بیرونکدامین دانه را دیدی ز خود دام آورد بیرون؟
Ghazal 6247ز بزم وصل ذوق انتظارم می کشد بیرونز پای گل به صحرا خارخارم می کشد بیرون
Ghazal 6248منه زنهار ای غافل ز حد خود قدم بیرونکه ریزد خون خود صیدی که آید از حرم بیرون
Ghazal 6249ز ابر آن روز آید روشنی بخش جهان بیرونکه آید از نقاب شرم روی دلستان بیرون
Ghazal 625کجا به دام کشد سایه نهال مراشکوفه خنده شیرست از ملال مرا
Ghazal 6250چو آید از چمن آن یوسف گل پیرهن بیرونگل از دنبالش آید چون زلیخا از چمن بیرون
Ghazal 6251شنیدم دختر رز را ز محفل کرده ای بیرونبه جان خود بگو جانا که از دل کرده ای بیرون؟
Ghazal 6252نیم غمگین که مرگ آرد مرا از زندگی بیرونازین داغم که می آرد ز شغل بندگی بیرون
Ghazal 6253اگر پوشیده گردد دیگران را تن ز پیراهنتن سیمین جانان می شود روشن ز پیراهن
Ghazal 6254عالمی نیست که عزلت نبود بهتر از آننیست کنجی که قناعت نبود بهتر از آن
Ghazal 6255آب شد بس که در آتشکده دل پیکاندل مجنون مرا گشت سلاسل پیکان
Ghazal 6256ای لب لعل تو مهر لب شیرین سخنانگوی چوگان خم زلف تو سیمین ذقنان
Ghazal 6257نیست بی مغز حقیقت سخن خودشکنانگوش را تنگ شکرساز ازین خوش سخنان
Ghazal 6258چشم خورشید به رخسار تو باشد روشننیست یک سرو به غیر از تو درین سبز چمن
Ghazal 6259می دهم گرچه به ظاهر چو قلم داد سخنسر مویی خبرم نیست ز ایجاد سخن
Ghazal 626چه احتیاج دلیل است در رحیل مرا؟چو سیل جذبه دریاست بس دلیل مرا
Ghazal 6260چند دندان تأمل به جگر افشردن؟چون صدف اشک فرو خوردن و گوهر کردن
Ghazal 6261دیده زان حسن به سامان چه تواند بردن؟مور از خوان سلیمان چه تواند بردن؟
Ghazal 6262در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردننتوان غنچه پیکان به نفس وا کردن
Ghazal 6263نیست مقدور علاج غم دنیا کردنگره از جبهه به ناخن نتوان وا کردن
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.