Nasimi: Nature and spring
میکشد دل یک طرف خط تو کاکل یک طرفخال مشکین یک طرف زلف چو سنبل یک طرف
Ghazal 168ای صبا هست رخ یار به غایت نازکلب فرو بند و نگه دار به غایت نازک
Ghazal 171ای از لب تو تنگ شکر آمده به تنگروی تو کرده لاله و گل را خجل به رنگ
Ghazal 172این چه چشم است این چه ابرو این چه زلف است این چه خال؟در مقام خویش هر یک دلبری صاحب کمال
Ghazal 173در ضمیرم روز و شب نقش تو میبندد خیالجز تو نقشی در خیالم صورتی باشد محال
Ghazal 174خرامان میرود دلبر به بستان وقت گل گل گلبه رخ گل گل به لب مل مل به قد چون سرو سنبل بل
Ghazal 176بر من جفا ز غمزه یار است والسلامخون در دلم ز جور نگار است والسلام
Ghazal 178صورت رحمان من آن روی نکو دانستهامچشمهٔ حیوان ز آب روی او دانستهام
Ghazal 180تا منور شد ز خورشید رخ او دیدهامدر همه اشیا ظهور صورت او دیدهام
Ghazal 184به بوی زلف مشکینت گرفتار صبا بودمچه دانستم من خاکی که عمری باد پیمودم
Ghazal 195شبی چون شمع می خواهم که پیش یار بنشینمولی آن روز دولت کو که با دلدار بنشینم
Ghazal 199چشم ما بینا به حق شد، ما به حق بینا شدیمصورت خود یافتیم آیینه اشیا شدیم
Ghazal 208ای جمالت گشته پیدا در نهان خویشتنوی رخت گردیده پیدا در عیان خویشتن
Ghazal 209به کوی یار میباید به چشم خونفشان رفتنکه دست خشک نتوان جانب آن آستان رفتن
Ghazal 211تو رسم دلبری داری و دانی دلبری کردنولیکن من ز تو مشکل توانم دل بری کردن
Ghazal 218ساقی! نسیم وقت گل آمد شتاب کنباب الفتوح میکده را فتح باب کن
Ghazal 224گل ز خجالت آب شد پیش رخ نگار منسرخ برآمد از حیا لاله ز شرم یار من
Ghazal 225گر شبی بازآید از در شمع جان افروز منبر چراغ مهر و نور صبح خندد روز من
Ghazal 226ای دهانت پسته خندان منخاک پایت چشمه حیوان من
Ghazal 229با چنین حسن آن صنم گر بی حجاب آید برونآفتاب از برقع و ماه از نقاب آید برون
Ghazal 231آن که ماه از شرم رویش بی نقاب آید برونوز گریبانش سحرگه آفتاب آید برون
Ghazal 234ای سر زلف شکن بر شکن و چین بر چینبستد از ملکت روم وز حبش لشکر چین
Ghazal 235ماه اگر خوانم رخت را، نیست مه تابان چنینسرو اگر گویم قدت را، راستی هست آن چنین
Ghazal 239زلفت شب است ای سیمتن! رویت مه تابان در اوخط تو پرگاری که هست اندیشه سرگردان در او
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.