Gönül varın oda urdı ta'âlallâh ta'âlallâhKaşun peyveste yay kürdi ta'âlallâh ta'âlallâh

Fenâ oldı bu hûnîn dil ki kandur varlığı anunKi la'lî dürcini gördi ta'âlallâh ta'âlallâh

Gerek ki sala odına özini anber-âsâ olKi ûdı oduna urdı ta'âlallâh ta'âlallâh

Lebüne hod fenâdan özge yol yohdur aceb budurKi dil bu yola yol sordı ta'âlallâh ta'âlallâh

Giriftârı degül midür ne ki var ise varlıhdaSaçıyla birtuzah kürdi ta'âlallâh ta'âlallâh

Cihâna saçdı bir tohmı ki oldur mâye-i gavgâÇü derci harca olurdı ta'âlallâh ta'âlallâh

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Buyurduğı olısardur baş açup isdemek gerekOlacağını buyurdı ta'âlallâh ta'âlallâh

SourceDivan, G 1184: Latin-script transcription of the Old Anatolian Turkic text (Sanal-Kitap.com) https://archive.org/details/KadBurhaneddinDivan

This work has no translation yet. Suggest a translation →

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets