Ghazal 3652

پنبه نبود که شد از سینه افگار سفیدچشم داغم شده از شوق نمکزار سفید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3689

به دیده آب اگر از آفتاب می‌گردددل از نظاره روی تو آب می‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3707

ز شکوه گر لبم آن گلعذار می‌بنددکه ره به گریهٔ بی‌اختیار می‌بندد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3710

ترا کسی که به گلگشت بوستان آردخط مسلمی باغ از خزان آرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3714

نظاره لب میگون خمار می آردگل عذار بتان خار خار می آرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3717

نشاط عالم فانی ملال می‌آردچو لاله دل سیهی رنگ آل می‌آرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3723

کسی که با تو نشد آشنا که را دارد؟ترا کسی که ندارد چه آشنا دارد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3724

اگر چه قامت سرو اعتدال را داردکجا نزاکت آن نونهال را دارد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3728

ز چهره تو بهشت آب و تاب برداردز جلوه تو قیامت حساب بردارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3779

شکوفه مغز شعور مرا پریشان کردفروغ لاله سر توبه را چراغان کرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3785

اگر وطن به مقام رضا توانی کردغبار حادثه را توتیا توانی کرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3787

به خاک راه تو هرکس که جبهه سایی کردتمام عمر چو خورشید خودنمایی کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3790

دم مسیح دل دردمند ما نخورداگر هلاک شود بازی دوا نخورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3791

ز عشق رشته جانی که پیچ و تاب نخوردز چشمه گهر شاهوار آب نخورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3828

به عارض تو که رنگ نگاه می ریزد؟که زهر ازان مژه های سیاه می ریزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3830

ترا که روی به خلق است از خدا چه رسد؟به پشت آینه پیداست کز صفا چه رسد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3832

به گرد گریه من ابر درفشان نرسدبه آه حسرت من برق خوش عنان نرسد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3836

زخط عذار تو بی آب وتاب خواهد شدزهاله ماه تو پا در در رکاب خواهد شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3871

خوشا کسی که ز خود باخبر نمی باشدکه آه بی اثران بی اثر نمی باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3884

کجاست می که مرا شیرگیر گردانددماغ خشک مرا جوی شیر گرداند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3889

به زیر چرخ مقوس که جاودان ماندکدام تیر شنیدی که در کمان ماند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3900

فسردگان که اسیر جهان اسبابندبه چشم زنده دلان نقش پرده خوابند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3903

فسردگان که طلسم وجود نشکستندازین چه سود که چون کف به بحر پیوستند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3906

هزار نقش مخالف به کار ما کردندچها به آینه بی غبار ما کردند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3909

کسان که جانب هم را نگه می دارنددر آفتاب قیامت پناه می دارند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3926

دلی که آتش روی تواش کباب کندز اشک شادی خودمستی شراب کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3953

به هر فسرده لب خشک وچشم تر ندهندقبول داغ محبت به هر جگر ندهند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3958

مرا که بستگی قفل از کلید بوددگر چه دل نگرانی به ماه عید بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3960

عرق به پاکی گوهر کجا چو باده بودحرامزاده کجا چون حلالزاده بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3961

ز خانه مست برون آن نگار آمده بودبه اختیار نه بی اختیارآمده بود

Saib TabriziGhazal1 min