Ghazal 5385

خار دیوارم که از برگ و نوا بی طالعماز ثبات خویش در نشو و نما بی طالعم

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5387

با زبان گندمین از بینوایی فارغمخوشه ای دارم که از خرمن گدایی فارغم

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5389

داغ عالمسوز برگ عیش گردد در دلمشمع ماتم گریه شادی کند در محفلم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5392

شمع فانوسم که در پرده است اشک افشاندنماز گرستن تر نگردد دامن پیراهنم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5399

چند روزی بر در صبر و تحمل می زنمدست امیدی به دامان توکل می زنم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5400

رشته امید را تا چند پیوندم به خلقتا به کی شیرازه بال و پر عنقا کنم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5402

جرأتی کو تا ز خواب ناز بیدارش کنمساغری چون دولت بیدار در کارش کنم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5405

چند چون تن پروران تعمیر آب و گل کنمرخنه های جسم را محکم زلخت دل کنم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5406

چند اوقات گرامی صرف آب و گل کنمدر زمین شور تا کی تخم خود باطل کنم

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5408

جذبه ای کوتا سر از زندان تن بیرون کنمچند لنگر در ضمیر خاک چون قارون کنم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5409

رو به هر صحرا که بااین شور چون مجنون کنمپایکوبان کوه را در دامن هامون کنم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5410

دل اسیر طره عنبرفشانش چون کنمبا دل مجروح با مشکین سنانش چون کنم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5423

قبله را تغییر ازان محراب ابرو می کنممی روم با آستانش کار یکرو می کنم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5425

می شود پرشور هروادی که مجنونش منموقت ملکی خوش که در صحرا وهامونش منم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5427

سوختم چند از هوای نفس بی لنگر شومتا به کی چون خار و خس بازیچه صرصر شوم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5428

هرکه ادراک زلف و روی جانان را به همدید با صبح وطن شام غریبان را به هم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5431

معنی بسیار را از لفظ کم جان می دهمبحر را در کاسه گرداب جولان می دهم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5432

خاکمال دشمن سرکش به تمکین می دهمدر گذار سیل، داد خواب سنگین می دهم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5441

ما وفاداری به اسباب جهان نسپرده ایملنگر تمکین به این ریگ روان نسپرده ایم

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5447

ما دماغ خشک را از باده گلشن کرده‌ایمبارها این شمع را از آب روشن کرده‌ایم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5456

عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکنده‌ایمخضر را در دام از موج سراب افکنده‌ایم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5458

ما ز روی آتشین او نقاب افکنده‌ایمبار اول ما بر این آتش کباب افکنده‌ایم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5459

ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ایمیوسف خود را ز بی چشمی به چاه افکنده ایم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5467

ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیمبا جواب تلخ ما زان تنگ شکر قانعیم

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 5471

چند چون اخگر نفس در زیر خاکستر زنیمخیز تا از چرخ نیلی خیمه بالاتر زنیم

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5476

ما پریشان حاصل خود را زمستی می کنیمخرمن خود پاک ما از باد دستی می کنیم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5477

دست اگر کوتاه باشد آرزویی می کنیمزلف مشکین ترا از دور بویی می کنیم

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5480

گر چنین از کف عنان توسن دل می دهیمرفته رفته پشت بردیوار منزل می دهیم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5489

به پای خفته دایم حرف از شبگیر می گفتمز آزادی سخن در حلقه زنجیر می گفتم

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5494

غبار هستی خود سرمه چشم فنا کردمکفی خاکستر افسرده در کار صبا کردم

Saib TabriziGhazal2 min