بخاک ره کشیدم صورت جسم نزارم رابدین صورت مگر بوسم کف پای نگارم را

غبار رهگذارم کرد شوق امید آن دارمکه گاهی خیزم و گیرم رکاب شهسوارم را

شدم خاک ره غم اشک خواهد ریخت بر حاکمبهر چشمی که دوران توتیا سازد غبارم را

ره رسوایی از فرهاد و مجنون یافتم خالیز خار و خس زمانه پاک کرده رهگذارم را

غبار آستانت گریه ام را می دهد تسکینازین به توتیایی نیست چشم اشکبارم را

حذر کن ای فلک از آه و اشک من مکن کاریکه ناگه بر کشم از قهر تیغ آبدارم را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی قصه بیداد آن گلرخ چه می خوانیچرا نومید می‌سازی دل امیدوارم را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate