حقه لعل لبش صد درد دارد در علاجاو ز ما مستغنی و ما را باو صد احتیاج

مه بمحمل می رود منزل بمنزل غالباز آفتاب عارضت دارد تغیر در مزاج

عکس خالت هست در لوح بیاض دیده امخوش نماتر ز ابنوسی کان بود پیوند عاج

سینه ام بشکاف و چشمم را بخونریزی در آرکار شاهانست فتح ملک تعیین خراج

کرده ام پنهان غم دل را ز خوف قطع سرمی کند تاجر متاع خود نهان از بیم باج

رونق از عکس خطت دارد بیاض چشم منهست این روشن که سیم از سکه می‌گردد رواج

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. رفعت از خواهی فضولی چون فلک بی قید باشبر زمین زن گر ز خورشیدت بود بر فرق تاج

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets