ملک را گر نظر بر قد آن سرو روان افتدسراسیمه چو مرغ تیر خورده ز آسمان افتد

مپوش از من رخ ای خورشید مپسند این که چون شمعمهمه شب تا سحر آتش بمغز استخوان افتد

مگو ای دل بشمع محفل از سوز درون حرفیمکن کاری که این راز نهان در هر زمان افتد

بلا را نیست قابل جز صفای دل عجب نبوداگر زان شمع چون آیینه ام آتش بجان افتد

فکندی زلف بر رخ اضطرابی کرد دل پیداچو مرغی کش بناگه آتش اندر آشیان افتد

بمقصد راه کم جو از رکوع ای زاهد گم رهکه بسیار آزمودم تیر کج کم بر نشان افتد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی صبح سان دم می زنی از مهر رخسارشنمی‌ترسی از آن دم کز تو آتش در جهان افتد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets