آمد صبا وزان گل نورس خبر ندادتسکین آتش دل و سوز جگر نداد

بنمود رخ ولی نظری سوی من نکردفریاد ازان نهال که گل کرد و بر نداد

می خواستم بگریه کنم با تو شرح رازحیرت بگریه رخصت این چشم تر نداد

امشب بدیده خواست کشد رخت خویش خوابسیل سرشک دیده باو رهگذر نداد

خوش آنکه داد جان بتو در اول نظربا نالهای زار ترا درد سر نداد

امید داشتم که ز وصل تو بر خورمنخل امید غیر ندامت ثمر نداد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از من مجو قرار فضولی بهیچ بابچون بخت بد رهم سوی آن خاک در نداد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring