به عزم طوف خاک درگهت از دیده پا کردمدویدم آن قدر کان خاک را چون توتیا کردم

شبی رفتم به کویش ناله‌ای کردم ز درد دلسگ کویش ز من رنجید بد رفتم خطا کردم

تو محبوبی ز تو رسم وفاداری نمی‌آیدجفا کردم ترا هرگه که تکلیف وفا کردم

ز سنگی کز بتانم بر سر آمد جمع شد چندانکه محنت خانه در کوی رسوایی بنا کردم

گذشتم دوش در بتخانه و کردم نظر هر سوترا دیدم بشکر این سعادت سجده ها کردم

دگر با وعده مهر و وفا منت منه بر منکه من در راه عشقت خوی با جور و جفا کردم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی ذکر لعلش کردم از من عقل شد زایلبه افسونی عجب از خویشتن دفع بلا کردم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love