نمی‌خواهم به او درد دل صد پاره بنویسمکه می دانم نخواهد خواند گر صد باره بنویسم

ز راهت ریز بهر خشک کردن خاک بر خطیکه من با خون دل بر صفحه رخساره بنویسم

ز جنبش افکند مانند مژگان خامه را حیرتچو خواهم وصف رویش در دم نظاره بنویسم

بغربت سوختم روزی نگفت آن ماه مشگین خطکه آرم یاد و مکتوبی بآن بیچاره بنویسم

ز سنگ خاره تا روز قیامت سر زند آتشز سوز دل اگر حرفی بسنگ خاره بنویسم

نخواهد خواند کس افسانه فرهاد و مجنون رااگر شرح غم خود را من آواره بنویسم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی کرد تیغ غم قلم هر استخوانم راکه با هر یک حساب ظلم آن خونخواره بنویسم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets