نسبت شمشاد با آن سرو قامت چون کنمور کنم با طعنه اهل ملامت چون کنم

می کند رسوا مرا هر جا که باشم دود آهسخت دشوارست رفع این علامت چون کنم

جز ملامت نیست رسم راه پیمایان عشقمن درین ره دعوی صبر و سلامت چون کنم

هست از سر دلم پیر مغان را آگهیمنکر حس چون شوم نفی کرامت چون کنم

در نمی آید بلای روز هجران در حسابنسبت این روز با روز قیامت چون کنم

چون متاعی نیست جز محنت سرای درد رامن درین محنت سرا میل اقامت چون کنم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گرچه می‌فرمایدم ناصح فضولی ترک عشقعاقلم، کاری که می‌آرد ندامت چون کنم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love