روزگاری شد ز کویت درد سر کم کرده ایمسویت از بیم رقیبانت گذر کم کرده ایم

ناله ما را از سگان کوی او شرمنده داشتزین خجالت درد سر زان خاک در کم کرده ایم

همعنان ماست غم تا رفته ایم از کوی تودر جهان زین ناملایم تر سفر کم کرده ایم

بی رخت قطع نظر از دیدن عالم نکردزین سبب از مردم دیده نظر کم کرده ایم

کم نشد دور از تو آب چشم ما معذور دارگر غبار درگهت از چشم تر کم کرده ایم

غیر افغان نیست بر یاد سگانت کار ماتا جدایم از درت کار دگر کم کرده ایم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تا جدایم از در جانان فضولی چون سکانبی فغان و ناله شامی را سحر کم کرده ایم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets