چیست جرم من که باز از چشم یار افتاده‌اممعتبر بودم ز چشم اعتبار افتاده‌ام

مانده‌ام بر حال خود حیران جدا از کوی یارمبتلای غربتم دور از دیار افتاده‌ام

گل‌رخان یک ره نمی‌بینند سوی من به لطفگرچه می‌دانند خوار و خاکسار افتاده‌ام

مردمی هرگز نمی‌بینم چه حال است این مگراز میان مردمان من بر کنار افتاده‌ام

رشته جان مرا افکند دوران پیچ و تابتا به سودای سر زلف نگار افتاده‌ام

روزگارم می‌کشد با صد مصیبت چون کنمصید مجروحم به دام روزگار افتاده‌ام

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بلبل عرشم فضولی منزلم گلزار قدسمن درین محنت‌سرا بی‌اختیار افتاده‌ام

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love