چرا نگاه بدور رخت بماه کنمکه چون نگاه کنی بر زمین نگاه کنم

جدا ز شمع جمال تو تا بکی شبهاچراغ خلوت خود را ز برق آه کنم

ز ناز بر سر من پا نمی نهی تو اگرهزار بار سر خویش خاک راه کنم

باشک و آه کنم عشق را بخود ثابتچه لایق است که دعوای بی گواه کنم

خوش آن شبی که دهم ساز بزمگاه سرورخیال روی ترا شمع بزمگاه کنم

بهر گناه قصاصم اگر تو خواهی کردنه عاقلم عملی کز بجز گناه کنم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی از خط و زلف بتان گرفت دلمبسهو نامه خود تا بکی سیاه کنم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love