در غمم گر جان ز جسم ناتوان آید برونکی غم آن راحت جانم ز جان آید برون

می مده ساقی مکن کاری که ناگه پیش خلقسر لعل او بمستی از زبان آید برون

خواستم کآرم خدنگش را برون از استخوانباز ترسیدم که مغز استخوان آید برون

دل ندارد طاقت سوز درونم کاشکیخون شود وز راه چشم خون فشان آید برون

بر قد خم گشته ام رحمی بکن ز آهم بترسسرو من مگذار کین تیر از کمان آید برون

دی برون آمد شدم رسوای عالم اینچنینآه اگر امروز دیگر آنچنان آید برون

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چون نمودی رخ فضولی را مران از کوی خودبلبل گل دیده از گلشن چه سان آید برون

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love