نهفتن در دل و جان درد و داغ آن پریوش راتوانم گر توان پوشید با خاشاک آتش را

ز سینه آه حسرت می کشم چون تیر از ترکشکه کی سازد تهی بر سینه ام آن ترک ترکش را

منقش گشت رخسارم بخون چون لاله زار آن بهکه مالم بر کف پای تو رخسار منقش را

دلا زهد ریایی هیچ کس را خوش نمی آیدشعار خود مکن بهر خدا این وضع ناخوش را

شبی دیدم که در زلف تو دل سرگشته می گرددنمی دانم چه تعبیرست این خواب مشوش را

گهی جورست و گه کم التفاتی کار آن بدخوبدور او بلا کم نیست عشاق بلاکش را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی چند در بند جهات مختلف مانیز غم بگذار تا بر هم زند ضعف تو هر شش را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love