هست می گویند خالی آن غدار آل راچشم کی برداشتم ز ابرو که بینم خال را

چشم بگشادی ندیدم مرغ دل را جای خودغالبا شد صید آن شبها ز مشکین بال را

ای بهر نوک مژه برده دلی در خواب اوجمع کن یک لحظه دلهای پریشان حال را

هفته شد دیدن آن مه نشد روزی مراآه اگر زین گونه در غم بگذرانم سال را

گفتمش با قد خم زان خال دور افتاده امگفت با کی نیست گر نقطه نباشد دال را

با تو خوش حالیم در دشت جنون ای دود آهکم مفرما از سر ما سایه اقبال را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می جهد چشم فضولی وین ز موج اشک نیستغالبا می‌بینم آن رخسار فرخ‌فال را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love