زهی فیض وجود از پرتو ذات تو عالم راکمال قدر تو برداشته از خاک آدم را

شب معراج تعظیم تو ثابت گشته بر انجمبچرخ آورده ذوق پای بوست عرش اعظم را

رخت کرده شب معراج را از روز روشن ترز اشهب بگذرانده عزم اقبال تو ادهم را

نباشد هیچ صاحب وحی را توفیق معراجتحریم قرب او ادنا مشخص کرده محرم را

عیار ارتفاع منزلت در راه قرب حقترا عرش است چرخ چارمین عیسی مریم را

طریق اتباعت راست جنت منزل ادناسبب شد این طریقت ، فتحِ ابوابِ جهنّم را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی را دمادم هست عزم طوف درگاهستچه باشد گر دهی انجامی این عزم دمادم را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love