زلال فیض بقا رشحه ز جام منستحیات باقی من نشاه مدام منست

بمن فرشته کجا می رسد ز رفعت قدرحریم درگه پیر مغان مقام منست

مراست حرمتی از فیض می که پیر مغانمدام خم شده از بهر احترام منست

چو من نبوده کسی را ز عشق بدنامیهمیشه خطبه این سلطنت بنام منست

ز دیده دور کن ای اشک خار مژگان راکه جلوه گاه سهی سرو خوش خرام منست

بمشک سر چو بنفشه فرو نمی آرمکنون که بوی ازان زلف در مشام منست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فتاده است فضولی بدستم آن خم زلفهزار شکر که دور فلک بکام منست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love