Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
Gecədən xeyli keçmişHələ qurtarmamış mübahisəmiz.
Zahidi-müstəcabüddəvə (Mənzum nağıl)Mənzum nağılBir nəfər zahidi-xocəstəliqa –
Layla and Majnun, chapter 28Behold, what clouds of dust emergeFrom the lone desert's distant verge!
Qasida 6ای پنج نوبه کوفته در دار ملک لالا در چهار بالش وحدت کشد تو را
Qasida 32بر آنم که از دلبران بر کنم دلنه سهل است کار چنین رب سهل
Qasida 92یاقوت سرخ شد ز می از ابر در بارشاخ درخت دارد یاقوت و در بار
Qasida 66زهی از فر تو گشته جهان نصرت آبادانزهی در عهد تو دیده زمانه عدل نوشروان
Qasida 20روی در برج شرف آورد دیگر آفتابکرد ازین تحویل عالم را مسخر آفتاب
Jam-i Jam, chapter 125چون بمیری ازین جواهر خمسعقل و نفست نپاید اندر رمس
Atashkadeh, chapter 37شامگه که عیسی چرخ کبودکرد بر سر طیلسان مشک سود
Qasida 39ای شده سوختهٔ آتش نفسانیسالها کرده تباهی و هوسرانی
MacəraYaxşı yadımdadır on beş il əzəl,Özgə qundağına layla çaldığın.
Mir'at al-Muhaqqiqin, chapter 8بدان که مجموع عالم بعضی ظاهر است و بعضی باطن. آنچه ظاهر است از عالم، افلاک است و عناصر و موالید؛ و آنچه باطن است از عالم، نفوس است و عقول و مردم را نیز ظاهری و باطنی هست، ظاهر چون بدن و باطن چون قوّتها که بدان ادراک اشیا کند مثل قوّت بینائی و شنوائی و گویائی و غیرهم و آنچه حق سبحانه و تعالی فرموده: «سنریهم آیاتنا فی الآفاق و فی انفسهم حتّی یتبیّن لهم انّه الحق»؛ مراد از آفاق، عالم ظاهر است یعنی عالم اجسام و مراد از انفس، عالم باطن است یعنی عالم ارواح و آن آیات نزد محققان نُه آیت است که حق تعالی به موسی داده قوله تعالی: «ولقد آتینا موسی تسع آیات بینات». و ما نیز در این کتاب همان نه آیت را بیان کنیم در عالم ظاهر و باطن و عالم ظاهر را مُلک خوانیم و عالم باطن را ملکوت، پس بحقیقت آن آیات هجده باشد نه در عالم ملک و نه در عالم ملکوت.اکنون بدان که این نه آیت که در عالم مُلک است کدام است، از آن جمله یکی افلاک است و چهار عنصر و معدن و نبات و حیوان و انسان، و این نه آیت است در عالم مُلک. و همچنین نه آیت ملکوت یکی از آن جمله نفس کل است و او ملکوت افلاک است و چهار ملک مقربند چون جبرئیل و میکائیل و اسرافیل و عزرائیل و این چهار، ملکوت چهار عناصرند. و ملکوت انسانی نفس او است و آن سه موالید را ملکوت هر یکی نفس ایشان است ونه آیات در عالم ملکوت به تمامی این است که گفته شد و چون گفته بودیم که آدم نسخهای است از مجموع عالم که هرچه در مجموع عالم است در آدم موجود است و ما این نه آیات ظاهر ونه آیات باطن در آدم بنمائیم.
Vətənin yanıq səsiUca, qarlı dağlarımın başındanAltaylara bakar, bakar, durardım.
Üç sağlıqGecənin dodaqları gülümsəyirdi,Masabəyi sevinclə: – Için! – deyirdi. –
Qasida 25دیدم و گفتم نادیدهاش انگار کنمدل سودا زده نگذاشت که این کار کنم
Üsuli və Şeyxi təriqət mollaların həcviNeçələr silsileyi-təbimə təhrik verir,Rişteyi-nəzmə çəkəm yəni düri-qəltani.
İnsanın xilqəti, həqiqi və məcazi eşq haqqındaÜmməhatə oluban səbeyi-rəxşan şövhər,Çəkdilər rənclər iycadım üçün həft pədər.
Sharafnama, chapter 30Come, cup-bearer! that night-lamp (the wine of senselessness) of the wine-cellarBring me; raise not a crj.
Qasida 24راه نفسم بسته شد از آه جگر تابکو هم نفسی تا نفسی رانم ازین باب
Qasida 41دلا تا کی چنین در قید آن زلف دو تا باشماسیر دام محنت بسته بر دام بلا باشم
Qasida 159خداوندا ترا زیبد خداوندی جهان کردنکه تو دانی ز بدخواهان جهان جان جهان کردن
Qasida 13سروی که بر مهش ز شب تیره چنبرستلؤلؤش زیر لعل و گلشن زیر عنبرست
Qasida 22منت خدای را که سلیمان روزگارآمد به تخت سلطنت از سیر و از شکار
Jam-i Jam, chapter 44خلق را چون نظر به صورت بودوطن و منزلی ضرورت بود
Atashkadeh, chapter 4از حدیث شاه حرّ ابن یزیداز ندامت دست بر دندان گزید
Poem 48کاهلی در گوشهای افتاد سستخسته و رنجور، اما تندرست
Neftin qüdrətiGəl ey dost, Xəzərin cəlalına baxBuruqlar dayanmış ehramlar kimi.
Haqq al-Yaqin, chapter 9حقیقت- چون محقق گشت که مبداء عبارت است از ظهور هستی در نیستی، معاد عبارت بود از ظهور نیستی در هستی، چه مبدأ و معاد متقابلانند: کما بدانا اول خلق نعیده.حقیقت- ظهور هستی در نیستی اظهار و ایجاد خلق است و ظهور نیستی در هستی اخفاء، و اعدام و موت، مبداء چون ظهور هستی بود در نیستی: الست بربکم قالوا بلی. معاد ظهور هستی باشد در حقیقت خودش: لمن الملک الیوم للّه الواحد القهار.
Tıq-tıq xanımGəlin, sözə uşaqlar,söyləyim bir hekayət: